Баланди ахтарии ном ӯ Бахтиёр

بلند اختری نام او بختیار

Қавии дстгаҳ буду сармояи дор

قوی دستگه بود و سرمایه‌دار

Ба кӯии гадоён дараш хона буд

به کوی گدایان درش خانه بود

Зараши ҳамчуи гандум ба паймона буд

زرش همچو گندم به پیمانه بود

Чу дарвеш бинад тавонгар ба ноз

چو درویش بیند توانگر به ناز

Дилаш беш сӯзад ба доғи ниёз

دلش بیش سوزد به داغ نیاز

Зании ҷанги пайваст бо шӯии хеш

زنی جنگ پیوست با شوی خویش

Шабонгаҳ чу рафташ туҳидаст , пеш

شبانگه چو رفتش تهیدست، پیش

Ки кас чун ту бадбахт , дарвеш нест

که کس چون تو بدبخت، درویش نیست

Чу занбӯри сурхати ҷузи ин неш нест

چو زنبور سرخت جز این نیش نیست

Биомузи мардии зи ҳамсоягон

بیاموز مردی ز همسایگان

Ки охири ним қҳбаҳи ройгон

که آخر نیم قحبهٔ رایگان

Касонро зару сим ва маликасту рахт

کسان را زر و سیم و ملک است و رخت

Чаро ҳамчуи эшон нае некбахт ?

چرا همچو ایشان نه‌ای نیکبخت؟

Бар оварад софии дили суфи пӯш

بر آورد صافی‌دل صوف‌پوش

Чу табл аз тиҳӣгоҳи холии хурӯш

چو طبل از تهیگاه خالی خروش

Ки ман даст қудрат надорам ба ҳеҷ

که من دست قدرت ندارم به هیچ

Ба сарпанҷаи дасти қазо бар мапӣч

به سرپنجه دست قضا بر مپیچ

Накарданд дар дасти ман ихтиёр

نکردند در دست من اختیار

Ки ман хештанро кунам Бахтиёр

که من خویشتن را کنم بختیار