Аввали дафтар ба номи эзади доно

اوّلِ دفتر به نام ایزدِ دانا

Сонеъи парвардгори ҳии тавоно

صانِع، پروردگار، حیِّ توانا

Акбару аъзам , худои оламу одам

اکبر و اعظم، خدایِ عالم و آدم

Сӯрати хуби офариду сирати зебо

صورتِ خوب‌آفرید و سیرتِ زیبا

Аз дар бахшандагӣу бандаи навозӣ

از دَرِ بخشندگی و بنده‌نوازی

Мурғи ҳаворо насибу моҳии дарё

مرغِ هوا را نصیب و ماهیِ دریا

Қисмат худ мехуранд , манъаму дарвеш

قسمتِ خود می‌خورند، مُنعِم و درویش

Рӯзӣ худ мебаранд пашшау анқо

روزیِ خود می‌برند پشّه و عَنقا

Ҳоҷати мӯрӣ ба илми ғайби бидонад

حاجتِ موری به علمِ غیب بداند

Дар бен чоҳӣ ба зери сахраи смо

در بُنِ چاهی به زیرِ صخرهٔ صَمّا

Ҷонвар аз нутфа мекунад , шукр аз не

جانور از نطفه می‌کَنْد، شکر از نی

Баргтар аз чӯби хушку чашмаи зи хоро

برگِ تر از چوبِ خشک و چشمه ز خارا

Шарбати нӯши офарид аз магаси наҳл

شربتِ نوش‌آفرید از مگسِ نَحْل

Нахл тноўр кунад зи донаи хурмо

نَخل تناور کَنَد ز دانهٔ خرما

Аз ҳамагон бениёз ва бар ҳамаи мушфиқ

از همگان بی‌نیاز و بر همه مشفق

Аз ҳамаи олами ниҳон ва бар ҳамаи пайдо

از همه عالم نهان و بر همه پیدا

Партави нури сродқоти ҷалолаш

پرتوِ نورِ سُرادِقاتِ جَلالش

Аз азимат , моварои фикрати доно

از عظمت، ماورایِ فکرتِ دانا

Худ на забон дар даҳони орифи мадҳуш

خود، نه زبان در دهانِ عارفِ مدهوش

Ҳамд ва сано мекунад , ки мӯӣ бар аъзо

حمد و ثنا می‌کند، که موی بر اعضا

Ҳар ки надонад сипоси неъмати имрӯз

هر که نداند سپاسِ نعمتِ امروز

Ҳайф хӯрд бар насиби раҳмати фардо

حیف خورد، بر نصیبِ رحمتِ فردا

Бори худоёи мҳимнӣу мудаббир

بار خدایا! مُهَیْمِنی و مُدَبِّر

Вази ҳамаи айбии муқаддасӣ ва мубарро

وز همه عیبی مقدّسی و مُبَرّا

Мо натавонем ҳақи ҳамди ту гуфтан

ما نتوانیم، حَقِ حَمدِ تو گفتن

Бо ҳамаи Каррӯбӣони олами боло

با همه کَرّوبیانِ عالمِ بالا

Саъдӣ аз онҷо ки фаҳм ӯст сухан гуфт

سعدی از آن جا که فهمِ اوست سخن گفت

Вар на камоли ту , ваҳм кӣ расад онҷо ?

وَر نه کمالِ تو، وَهْم کی رسد آن جا؟