Ҳиност он ки нохуни дилбанди ришта Эй

حَنّاست آن که ناخن دلبند رُشته‌ای؟

ё хӯн бедлист ки дар банди кушта Эй

یا خون بی دلیست که در بند کُشته‌ای؟

Ман одамӣ ба лутфи ту дигар надида ам

من آدمی به لطف تو دیگر ندیده‌ام

Ин сӯрату сифат ки ту дории фиришта Эй

این صورت و صفت که تو داری فرشته‌ای

Венаи турфатар ки то дили ман дардманд туаст

وین طُرفه‌تر که تا دل من دردمند توست

Ҳозири набӯдаи як дам ва ғоиб нагашта Эй

حاضر نبوده یک دم و غایب نگشته‌ای

Дар ҳеҷ ҳалқа нест ки ёдат наме равад

در هیچ حلقه نیست که یادت نمی‌رود

Дар ҳеҷ буқъа нест ки тухмӣ накушта Эй

در هیچ بُقعه نیست که تخمی نکشته‌ای

Мо дафтар аз ҳикоят ишқат набаста ем

ما دفتر از حکایت عشقت نبسته‌ایم

Ту сангдили ҳикояти мо дрнўштаҳ Эй

تو سنگدل حکایت ما درنوشته‌ای

Зебу фиреби одамиёнро ниҳоят аст

زیب و فریب آدمیان را نهایت است

Ҳурии магар на аз гул одам сиришта Эй

حوری، مگر نه از گل آدم سرشته‌ای

Аз анбару бунафшатар бар сари омадаи сет

از عنبر و بنفشهٔ تر بر سر آمده‌ست

Он мӯии мшкбўӣ ки дар пои ҳашта Эй

آن موی مشکبوی که در پای هشته‌ای

Ман дар баёни васфи ту ҳайрон бимонада ам

من در بیان وصف تو حیران بمانده‌ام

Ҳаддӣаст ҳасанро ва ту аз ҳади гузашта Эй

حدّیست حسن را و تو از حد گذشته‌ای

Сар мениҳанд пеши хатати орифони порс

سر می‌نهند پیش خطت عارفان پارس

Байтии магар з гуфта саъдии набишта Эй

بیتی مگر ز گفته سعدی نبشته‌ای؟