Дар аҳди ту эйнигор дилбанд
در عهد تو ای نگار دلبند!
Баси аҳд ки башикананду савганд
بس عهد که بشکنند و سوگند
Бар ҷони заъифи орзӯманд
بر جان ضعیف آرزومند
Зин беш ҷафо ва ҷавр мапаснд
زین بیش، جفا و جور مپسند
Ман чун ту дигар надидаам хуб
من چون تو دگر ندیدهام خوب
Манзури ҷаҳонёну маҳбӯб
منظور جهانیان و محبوب
Дигар наравад ба ҳеҷ матлӯб
دیگر نرود به هیچ مطلوب
Хотир ки гирифт бо ту пайванд
خاطر که گرفت با تو پیوند
Моро ҳаваси ту кас наёмухт
ما را هوس تو کس نیاموخت
Парвона ба ҷаҳди хештани сӯхт
پروانه به جهد خویشتن سوخت
Ишқ омаду чашми ақл бар дӯхт
عشق آمد و چشم عقل بر دوخت
Шавқ омаду бех сабр барканд
شوق آمد و بیخ صبر برکند
Даврони ту нодири аўФтодст
دوران تو نادر اوفتادست
Кин ҳасани худо ба кас надодаст
کاین حسن، خدا به کس ندادست
Дар ҳеҷ замонае нзодст
در هیچ زمانهای نزادست
Модар ба ҷамол чун ту фарзанд
مادر به جمال چون تو فرزند
эй чашму чароғи дидау ҳӣ
ای چشم و چراغ دیده و حی!
Хӯни рехтанам чаҳ мекунӣ ҳай
خون ریختنم چه میکنی هی؟
Ин ҷавр ки мебарем то кӣ
این جُور که میبریم تا کی؟
Венаи сабр ки мекунем то чанд ?
وین صبر که میکنیم تا چند؟
Ҳрлҳзаҳ ба сари дроидми дӯд
هر لحظه به سر درآیدم دود
Фарёд ва ҷазаъ намекунад суд
فریاد و جزع نمیکند سود
Афтодаму маслиҳати чунин буд
افتادم و مصلحت چنین بود
Бебанд нагирад одамии панд
بیبند نگیرد آدمی پند
Дил рафту Аннани тоқат аз даст
دل رفت و عنان طاقت از دست
Сайл омаду раҳ наме тавон баст
سیل آمد و ره نمیتوان بست
Ман нестам ар касе дигар ҳаст
من نیستم ار کسی دگر هست
Аз дӯст ба ёд дӯст хурсанд
از دوست به یاد دوست خرسند
Меҳри тунигор сарви қомат
مهر تو نگار سرو قامت
Бар ман рақамаст то қиёмат
بر من رقمست تا قیامت
Бодаст ба гӯши ман маломат
بادست به گوش من ملامت
Вондўаҳи фироқи кӯҳи алванд
واندوه فراق، کوه الوند
Дил дар талаб ту рафту дайнам
دل در طلب تو رفت و دینم
Ҷон низ тамаъ кунӣ яқинам
جان نیز طمع کنی یقینم
Мустуҷиби ин ва беш азинм
مستوجب این و بیش ازینم
Бошад ки чу мардуми хирадманд
باشد که چو مردم خردمند
Биншинаму сабри пеши гирам
بنشینم و صبر پیش گیرم
Дунболаи кори хеши гирам
دنبالهٔ کار خویش گیرم