эй булбули хуши сухан чаҳ ширини нафасӣ

ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی

Сармасти ҳўӣу пои банди ҳавасӣ

سرمست هوی و پای‌بند هوسی

Тарсам ки ба ёрон азизат нарисӣ

ترسم که به یاران عزیزت نرسی

Каз дасту забони хештан дар қафасӣ

کز دست و زبان خویشتن در قفسی

Хониш
рбоъӣ шморҳ 137 — мҳсн лӣлҳ квҳӣ