Хоҳанда мағрибӣ дар сафи бзозон ҳалаб мегуфт : эй худовандони неъмат , агар шуморо инсоф будӣ ва моро қаноат , расми савол аз ҷаҳон бархестӣ .
خواهندهٔ مَغْرِبی در صفِ بزّازانِ حَلَب میگفت: ای خداوندانِ نعمت، اگر شما را انصاف بودی و ما را قناعت، رسمِ سؤال از جهان برخاستی.
эй қаноат ! тавонгарами гардон
ای قناعت! توانگرم گردان
Ки варои ту ҳеҷ неъмат нест
که ورایِ تو هیچ نعمت نیست
Кунҷи сабр , ихтиёр луқмон аст
کنجِ صبر، اختیارِ لُقمان است
Ҳар киро сабр нест , ҳикмат нест
هرکه را صبر نیست، حکمت نیست