Ду амирзодаҳ дар Миср буданд , яке илми омухту дигар мол андӯхт . Оқибаи аламри он яке алломаи асри гашт ва ин яке азиз Миср шуд .

دو امیرزاده در مصر بودند، یکی علم آموخت و دیگری مال اندوخت. عاقبة‌الاَمر آن یکی عَلّامهٔ عصر گشت و این یکی عزیزِ مصر شد.

Пас ин тавонгар ба чашми ҳақорат дар фақиҳ назар кардӣ ва гуфтӣ : ман ба салтанати расидам ва ин ҳамчунон дар масканат бимонадааст .

پس این توانگر به چشمِ حقارت در فقیه نظر کردی و گفتی: من به سلطنت رسیدم و این همچنان در مَسْکَنَت بمانده است.

Гуфт : эй бародар ! шукри неъмати борӣ , ъзи исма , ҳамчунон афзӯн тараст бар ман ки мирос пайғамбарон ёфтам яъне илм ва туро мироси фиръавн ва ҳомон расед яъне малики Миср .

گفت: ای برادر! شکرِ نعمتِ باری، عَزّ‌َ‌اِسْمُهُ، همچنان افزون‌تر است بر من که میراثِ پیغمبران یافتم یعنی علم و تو را میراثِ فرعون و هامان رسید یعنی مُلکِ مصر.