Дарвеширо шунидам ки ба ғорӣ дар нишаста буд ва дар ба рӯй аз ҷаҳонёни бастау мулӯку ағниёро дар чашми ҳиммат ӯ шавкат ва ҳайбат намонда .

درویشی را شنیدم که به غاری در نشسته بود و در به روی از جهانیان بسته و ملوک و اغنیا را در چشمِ همّتِ او شوکت و هیبت نمانده.

Яке аз мулӯки он тараф ишорат кард ки таваққуъ ба карами ахлоқи мардон чунинаст ки ба намак бо мо мувофиқат кунанд . Шайх ризо дод , ба ҳукми он ки иҷобати даъват суннатаст . Дигари рӯзи малик ба узр қудумаш рафт . Обид аз ҷой бурҷаст ва дар канораш гирифт ва тлтФ кард ва сано гуфт . Чу ғоиб шуд , яке аз асҳоб пурсед шайхро ки « чандини мулотафати имрӯз бо Подшаҳ ки ту кардӣ хилофи одат буд ва дигар надидем ? » гуфт нашунидае ки гуфтаанд :

یکی از ملوک آن طرف اشارت کرد که توقّع به کرمِ اخلاقِ مردان چنین است که به نمک با ما موافقت کنند. شیخ رضا داد، به حکمِ آن که اِجابتِ دعوت، سنّت است. دیگر روز مَلِک به عذرِ قدومش رفت. عابد از جای برجَست و در کنارش گرفت و تلطُّف کرد و ثَنا گفت. چو غایب شد، یکی از اصحاب پرسید شیخ را که: چندین ملاطفت امروز با پادشه که تو کردی، خلافِ عادت بود و دیگر ندیدیم‌. گفت نشنیده‌ای که گفته‌اند: