Яке аз шуъарои пеши амир дуздон рафту саное бар ӯ бигуфт . Фармуд то ҷома аз ӯ бркннд ва аз даҳ ба дар кунанд . Мискини бараҳна ба сармо ҳаме рафт . Сегон дар қафои ваии афтоданд . Хост то сангӣ бар дорад ва сегонро дафъ кунад , дар замини яхи гирифта буд , оҷиз шуд . Гуфт : ин чаҳ ҳромзодаҳ мардумонанд , сагро кушодаанду сангро баста ! амир аз ғурфа бидид ва бишунид ва бихандед . Гуфт : эй ҳаким ! аз ман чизе бихоҳ . Гуфт : ҷома худ мехоҳам агар анъом фармое .
یکی از شعرا پیشِ امیرِ دزدان رفت و ثَنایی بر او بگفت. فرمود تا جامه از او بَرکنَند و از ده به در کنند. مسکین برهنه به سرما همیرفت. سگان در قفایِ وی افتادند. خواست تا سنگی بردارد و سگان را دفع کند، در زمین یخ گرفته بود؛ عاجز شد. گفت: این چه حرامزاده مردمانند؛ سگ را گشادهاند و سنگ را بسته! امیر از غرفه بدید و بشنید و بخندید. گفت: ای حکیم! از من چیزی بخواه. گفت: جامهٔ خود میخواهم، اگر انعام فرمایی.
Рзинои ман нўолки болрҳил .
رَضینٰا مِنْ نَوالِکَ بِالرَّحیلِ.
Умедвор буд одамӣ ба хайри касон
امیدوار بوَد آدمى به خیرِ کسان
Маро ба хайри ту умед нест , шар марасон
مرا به خیرِ تو امّید نیست، شر مرسان
Солори дуздонро бар ӯ раҳмат омаду ҷома боз фармуду қабои пўстинӣ бар ӯ мазид карду дарме чанд .
سالارِ دزدان را بر او رحمت آمد و جامه باز فرمود و قبا پوستینی بر او مزید کرد و دِرَمی چند.