Хатибии карӣаи алсўти худро хуши овози пиндоштӣ ,у фарёди биҳдаҳи бардоштӣ . Гуфтӣ наайб ғроби албин дар парда алҳон ӯст , ё ояти ани анкри алосўот дар шаън ӯ .

خطیبی کَریه‌الصّوت خود را خوش‌آواز پنداشتی و فریادِ بیهده برداشتی. گفتی نَعیبِ غُرابَ‌الْبَیْن در پردهٔ اَلحانِ اوست، یا آیتِ «اِنَّ اَنْکَرَ الْاَصْواتِ» در شأنِ او.

Мардуми қария ба иллати ҷоҳӣ ки дошт билеташ мекашиданду азияташро маслиҳат наме диданд . То яке аз хутабои он иқлӣм ки бо ӯ адоватӣ наоне дошт , борӣ ба пурсиши омада будаш . Гуфт : туро хобӣ дидаам , хайри бод . Гуфто : чаҳ дидӣ ? гуфт : чунон дидамӣ ки туро овози хуш буду мардумон аз анфоси ту дар роҳат .

مردمِ قَرْیه به علّتِ جاهی که داشت، بَلیّتش می‌کشیدند و اذیّتش را مصلحت نمی‌دیدند. تا یکی از خُطبایِ آن اقلیم که با او عِداوتی نهانی داشت، باری به پرسش آمده بودش؛ گفت: تو را خوابی دیده‌ام، خیر باد. گفتا: چه دیدی؟ گفت: چنان دیدمی که تو را آواز خوش بود و مردمان از اَنْفاسِ تو در راحت.

Хатиби андари ин лухтӣ биандешед ва гуфт : ин муборак хобаст ки дидӣ ки маро бар айби худ воқиф гардонидӣ . Маълум шуд ки овоз нохуш дораму халқ аз баланди хондани ман дар ранҷ . Тавба кардам каз ин пас хутба нагӯям магар ба оҳистагӣ .

خطیب اندر این لَختی بیندیشید و گفت: این مبارک خواب است که دیدی که مرا بر عیب خود واقف گردانیدی. معلوم شد که آوازِ ناخوش دارم و خلق از بلند خواندنِ من در رنج. توبه کردم کز این پس خطبه نگویم مگر به آهستگی.