Яке дар масҷиди снҷор ба ттўъ бонг гуфтӣ ба адое ки мустамеъонро аз ӯ нафрат будӣ . Ва соҳиби масҷиди амӣрӣ буд одили неки сират , наме хосташ ки дил озурда гардад . Гуфт : эй ҷавонмард ! ин масҷидро мؤзноннди қадим . Ҳар якеро панҷ динор мураттаб доштаам . Туро даҳ динор май даҳум то ҷое дигар рӯй .

یکی در مسجدِ سنجار به تطوّع بانگ گفتی به ادایی که مستمعان را از او نفرت بودی و صاحب مسجد امیری بود عادلِ نیک‌سیرت، نمی‌خواستش که دل‌آزرده گردد. گفت: ای جوانمرد! این مسجد را مؤذّنانند قدیم، هر یکی را پنج دینار مرتّب داشته‌ام، تو را ده دینار می‌دهم تا جایی دیگر روی.

Бар ин қавл иттифоқ карданд ва бирафт . Пас аз муддатӣ дар гузарии пеши амир боз омад . Гуфт : эй худованд ! бар ман ҳайф кардӣ ки ба даҳ динор аз он буқъа ба дар кардӣ ки ӣнҷо ки рафтаам , бист динорам ҳаме диҳанд то ҷои дигари рӯм ва қабул намекунам ! амир аз ханда бе худ гашт ва гуфт : зинҳор то нстонӣ ки ба панҷоҳ розӣ гирданд !

بر این قول اتّفاق کردند و برفت. پس از مدّتی در گذری پیش امیر باز آمد. گفت: ای خداوند! بر من حیف کردی که به ده دینار از آن بُقعه به در کردی که این جا که رفته‌ام، بیست دینارم همی‌دهند تا جای دیگر روم و قبول نمی‌کنم! امیر از خنده بی‌خود گشت و گفت: زنهار! تا نستانی که به پنجاه راضی گردند!