Ҷолинуси аблаҳиро дид даст дар гиребон донишмандӣ зада ва беҳурматӣ ҳаме кард . Гуфт : агар ин нодон набӯдӣ кори вай бо нодонон бдинҷо нараседӣ .
جالینوس ابلهی را دید دست در گریبان دانشمندی زده و بیحرمتی همیکرد. گفت: اگر این نادان نبودی، کارِ وی با نادانان بدین جا نرسیدی.
Ду оқилро набошад кину пайкор
دو عاقل را نباشد کین و پیکار
На донои ситезад бо сбксор
نه دانایی ستیزد با سبکسار
Агар нодон ба ваҳшат сахт гуяд
اگر نادان به وحشت سخت گوید
Хирадмандаш ба нармӣ дил биҷӯед
خردمندش به نرمی دل بجوید
Ду соҳибдил нигаҳ доранд мӯе
دو صاحبدل نگه دارند مویی
Ҳмидўни саркашӣу озарми ҷӯӣ
همیدون سرکشی و آزرمجویی
Вагар бар ҳар ду ҷониби ҷоҳлоннд
و گر بر هر دو جانب جاهلانند
Агар занҷир бошад бгслоннд
اگر زنجیر باشد، بگسلانند
Якеро зишти хуӣ , дод дашном
یکی را زشتخویی داد دشنام
Таҳаммул кард ва гуфт : эй хуби фарҷом
تحمّل کرد و گفت: ای خوب فرجام
Бтар зонм , ки хоҳии гуфтани онӣ
بتر زآنم که خواهی گفتن، آنی
Ки донам , айби ман , чун ман , ндонӣ
که دانم، عیب من چون من ندانی