Сҳбони воӣлро дар фасоҳат беназир ниҳодаанд ба ҳукми он ки бар сари ҷамъи солӣ сухан гуфтӣ лафзӣ мукаррар накардӣ , вагар ҳамон иттифоқ афтодӣ ба иборатӣ дигар бигуфтӣ . Вази ҷумлаи одоби ндмоءи мулӯки яке инаст .
سَحْبانِ وائِل را در فصاحت بینظیر نهادهاند، به حکمِ آن که بر سرِ جمع، سالی سخن گفتی؛ لفظی مکرّر نکردی وگر همان اتفاق افتادی به عبارتی دیگر بگفتی. وز جملهٔ آدابِ نُدَماءِ ملوک یکی این است:
Сухан гарчи дилбанду ширин буд
سخن گرچه دلبند و شیرین بود
Сазовори тасдиқу таҳсин буд
سزاوارِ تصدیق و تحسین بود
Чу як бор гуфтӣ магӯ бози пас
چو یک بار گفتی، مگو باز پس
Ки ҳалво чу як бор хӯрданд бас
که حلوا چو یک بار خوردند، بس