Ҷавонии покбози покрў буд

جوانی پاکباز و پاکرو بود

Ки бо покизаи рӯе дар крў буд

که با پاکیزه‌رویی در گرو بود

Чунин хондам ки дар дарёии аъзам

چنین خواندم که در دریای اعظم

Ба гирдобӣ дарафтоданд бо ҳам

به گردابی درافتادند با هم

Чу млоҳ омадаш то даст гирад

چو مَلّاح آمدش تا دست گیرد

Мабодо кандар он ҳолати бимирад

مبادا کاندر آن حالت بمیرد

Ҳаме гуфт аз миёни мавҷу тшўир

همی گفت از میان موج و تشویر

Маро бигзору дасти ёри ман гир

مرا بگذار و دست یار من گیر

Дар ин гуфтани ҷаҳон бар вай барошуфт

در این گفتن جهان بر وی برآشفت

Шунидандаш ки ҷон медод ва ме гуфт

شنیدندش که جان می‌داد و می‌گفت:

Ҳадиси ишқ аз он бтоли мниўш

حدیث عشق از آن بطّال منیوش

Ки дар сахтӣ кунад ёрии фаромӯш

که در سختی کند یاری فراموش

Чунин карданд ёрони зиндагонӣ

چنین کردند یاران زندگانی

зи кор афтода бишинав то бадоне

ز کار افتاده بشنو تا بدانی

Ки саъдии роҳу расми ъшқбозӣ

که سعدی راه و رسم عشقبازی

Чунон донад ки дар Бағдоди тозӣ

چنان داند که در بغداد تازی

Длоромӣ ки дории дил дар ӯ банд

دلارامی که داری دل در او بند

Дигар чашм аз ҳамаи олами фурӯи банд

دگر چشم از همه عالم فرو بند

Агар маҷнӯни Лайлии зиндаи гаштӣ

اگر مجنون لیلی زنده گشتی

Ҳадиси ишқ аз ин дафтари нбштӣ

حدیث عشق از این دفتر نبشتی