Дар хабараст аз он муқтадои зумраи ҳақиқат ва аз он пешвои лашкари тариқат , ва аз он нигини хотами ҷалол , ва аз он ҷавҳари унсури камол , ва аз он атласи пӯши волзҳӣ , ва аз он қсби банди воллили азои сҷӣ , ва аз он тилсони дори влсўФи иътики рбки Фтрзӣ , он соҳиби хабару ллохраҳи хайри лаки ман алаввалӣ , он меҳтарӣ ки агар ҳурмати баракати қадам ӯ набӯдӣ роҳи дайн аз хоки куфр пок нагаштӣ , алиўми акмалати лаками динкм , он сарварӣ ки агар ҳайбати даст ӯ набӯдӣ қабои моҳ чок нагаштӣ ки ақтрбти алсоъаҳу аншқи алқмр ,

در خبر است از آن مقتدای زمرهٔ حقیقت و از آن پیشوای لشکر طریقت، و از آن نگین خاتم جلال، و از آن جوهر عنصر کمال، و از آن اطلس‌پوشِ والضحی، و از آن قصب‌بندِ واللیل اذا سجی، و از آن طیلسان‌دارِ ولسوف یعطیک ربک فترضی، آن صاحب‌خبر و للاخرة خیر لک من الاولی، آن مهتری که اگر حرمت برکت قدم او نبودی راه دین از خاک کفر پاک نگشتی، الیوم اکملت لکم دینکم، آن سروری که اگر هیبت دست او نبودی قبای ماه چاک نگشتی که اقتربت الساعة و انشق القمر،

Ба аз ин бишинав : одами сафии халъати сФўт аз ӯ ёфт , Идрӣс бо тадриси рифъат аз ӯ гирифт , рӯҳи пари футуҳ дар қолаби Нӯҳ ба иззат ӯ даромад , тилсони суъӯд бар сари ҳуд ӯ кашид , камари шамшери хулат бар миёни халил ӯ баст , маншури аморат ба номи Исмоил ӯ набшат , хотами мамлакат дар ангушти сулаймон ӯ кард , наълин қурбат дар пои Мӯсо ӯ кард , ъамомаи рифъат бар сари исо ӯ ниҳод .

به از این بشنو: آدم ِ صفی خلعتِ صفوت از او یافت، ادریس با تدریس رفعت از او گرفت، روح پر فتوح در قالب نوح به عزت او درآمد، طیلسان صعود بر سر هود او کشید، کمر شمشیر خِلّت بر میان خلیل او بست، منشور امارت به نام اسماعیل او نبشت، خاتم مملکت در انگشت سلیمان او کرد، نعلین قربت در پای موسی او کرد، عمامهٔ رفعت بر سر عیسی او نهاد.

Ин меҳтар ва ин беҳтар ва ин Сайид ва ин сарвар ки шамае аз наът ӯ шунидӣ чунин мефармоед : ман ҷоўзи арбаъӣни санаи Флми иғлби хираи башараи Флитҷҳзи илои алнор . Яъне ҳар он кас ки дар ин сарои Фтўру матоъи ғурур ки ту ӯро дунё май хуонеи сол ӯ ба чиҳил бирасаду хайр ӯ бар шар ӯ ғолиб нагардаду тоъат ӯ бар маъсият роҷҳ наёяд , ӯро бигӯӣ ки рахт баргиру роҳи дӯзахи гир . Азими ваъидӣу бузурги таҳдидӣ ки мари осӣони уммати Аҳмади рост . Умри азизи худро ба ҳубае ҳаром фурӯхта ,у хирман бар оташи маъсияти сӯхта , ва беқимат ба қиёмати омада . Далели ин калимаро мисолӣ бигӯяму дарии смин аз дарёӣ хотир биҷӯем .

این مهتر و این بهتر و این سیّد و این سرور که شمه‌ای از نعت او شنیدی چنین می‌فرماید: من جاوَز اربعین سنةً فلم یغلب خیره بشره فلیتجهز الی النّار. یعنی هر آن کس که در این سرای فتور و متاع غرور که تو او را دنیا می‌خوانی سال او به چهل برسد و خیر او بر شر او غالب نگردد و طاعت او بر معصیت راجح نیاید، او را بگوی که رخت برگیر و راه دوزخ گیر. عظیم وعیدی و بزرگ تهدیدی که مر عاصیان امت احمد راست. عمر عزیز خود را به حبه‌ای حرام فروخته، و خرمن بر آتش معصیت سوخته، و بی‌قیمت به قیامت آمده. دلیل این کلمه را مثالی بگویم و درّی ثمین از دریای خاطر بجویم.

Он шамъро дидае ки дар лаган барафрӯхтаанду муҳаббат ӯ дар дили андӯхта ,у тайифае ба гирд ӯ даромадау ҳозирони маҷлис бо ӯ хуши баромада , ҳар кас ба муроот ӯ камари баста , ва ӯ бар болои ташт чун султон нишаста , ки ногоҳ субҳ содиқ бидамад , ҳамин тайифаи бинӣ ки дам дар дманд , ва ба теғу корд гарданаш бизананд . Аз эшон савол кунанд ки эй аҷаб ! ҳамаи шаби тоъат ӯро доштед чаҳ шуд ки имрӯз фурӯ гузоштед ? ҳамон тайифа гӯйанд ки шамъ ба наздики мо чандон азиз буд ки худро май сӯхт ,у равшанои ҷиҳат мо меафрӯхт акнӯн чун субҳи содиқи тоҷи уфуқ бар сари ниҳоду шуъоъи худ ба олам дод шамъро дигар қимат набошад ва моро бо ӯ нисбат на .

آن شمع را دیده‌ای که در لگن برافروخته‌اند و محبت او در دل اندوخته، و طایفه‌ای به گرد او درآمده و حاضران مجلس با او خوش برآمده، هر کس به مراعات او کمر بسته، و او بر بالای طشت چون سلطان نشسته، که ناگاه صبح صادق بدمد، همین طایفه بینی که دم در دمند، و به تیغ و کارد گردنش بزنند. از ایشان سؤال کنند که ای عجب! همه شب طاعت او را داشتید چه شد که امروز فرو گذاشتید؟ همان طایفه گویند که شمع به نزدیک ما چندان عزیز بود که خود را می‌سوخت، و روشنایی جهت ما می‌افروخت اکنون چون صبح صادق تاج افق بر سر نهاد و شعاع خود به عالم داد شمع را دیگر قیمت نباشد و ما را با او نسبت نه.

Пас эй азизи ман ! ин суханро ба муҷоз машну ки хоҷагии дунё бар мисоли он шамъ барафрӯхтаасту тайифае ки ба гирд ӯ дар омадаанд аёлу атфолу хадам ва ҳашам ӯйанд , ҳар яке ба навъе дар муроот ӯ май пўинду сухан бар мурод ӯ мегӯйанд , ки ногоҳ субҳи содиқ аҷал бидамаду тундбоди қаҳри марги бўзд , хоҷаро бинӣ ки дар қабзаи малики аламут гирифтор гардад , ва аз тахти мурод бар таҳта ноМуродӣ уфтад . Чун ба гӯристонаш баранд атфолу аёлу бандау озод ба якбор аз вай эъроз кунанд , аз эшон пурсанад ки чаро ба якбор рӯй аз хоҷаи бгрдониднд , гӯйанд хоҷаро ба наздики мо чандон иззат буд ки шамъи сифати худро дар лагани дунё май сӯхт ,у донгона аз ҳалол ва ҳаром меандӯхт , умри нафиси худро дар маърази талаф май андохт ,у молу манол аз ҷиҳати мо хазина ме сохт , акнӯн тундбоди хазони аҳзони бехи умраш аз замин зиндагонӣ барканду дасти хоҷа аз гиру дори касб ва кор форуманд , моро бо ӯ чаҳ нисбат ва ӯро бо мо чаҳ маслиҳат ?

پس ای عزیز من! این سخن را به مجاز مشنو که خواجگی دنیا بر مثال آن شمع برافروخته است و طایفه‌ای که به گرد او در آمده‌اند عیال و اطفال و خدم و حشم اویند، هر یکی به نوعی در مراعات او می‌پویند و سخن بر مراد او می‌گویند، که ناگاه صبح صادقِ اجل بدمد و تندباد قهر مرگ بوزد، خواجه را بینی که در قبضهٔ ملک‌الموت گرفتار گردد، و از تخت مراد بر تختهٔ نامرادی افتد. چون به گورستانش برند اطفال و عیال و بنده و آزاد به یکبار از وی اعراض کنند، از ایشان پرسند که چرا به یکبار روی از خواجه بگردانیدند، گویند خواجه را به نزدیک ما چندان عزّت بود که شمع‌صفت خود را در لگن دنیا می‌سوخت، و دانگانه از حلال و حرام می‌اندوخت، عمر نفیس خود را در معرض تلف می‌انداخت، و مال و منال از جهت ما خزینه می‌ساخت، اکنون تندباد خزان احزان بیخ عمرش از زمین زندگانی برکند و دست خواجه از گیر و دار کسب و کار فروماند، ما را با او چه نسبت و او را با ما چه مصلحت؟

Овардаанд ки дар боғии булбулӣ бар шохи дарахтӣ ошиёна дошт . Иттифоқан мӯрии заъиф дар зери он дарахти ватани сохта ва аз баҳр чанд рӯзаи мақому маскании пардохта . Булбули шабу рӯзи гирди гулистон дар парвози омадау барбати нағамоти длФриб дар соз оварда . Мӯр ба ҷамъи нафаҳоти лайл ва наҳор машғӯл гашта ,у ҳазордастон дар чамани боғ ба овози хеши ғарра шуда . Булбул бо гул рамзӣ мегуфту боди сабо дар миён ғмзӣ мекард . Чун ин мӯри заъифи нози гулу ниёзи булбул мушоҳида мекард , ба забон ҳол мегуфт : аз ин қилу қол чаҳ кушояд ? кор дар вақти дигар падед ояд .

آورده‌اند که در باغی بلبلی بر شاخ درختی آشیانه داشت. اتفاقاً موری ضعیف در زیر آن درخت وطن ساخته و از بهر چند روزه مقام و مسکنی پرداخته. بلبل شب و روز گرد گلستان در پرواز آمده و بربطِ نغماتِ دلفریب در ساز آورده. مور به جمع نفحات لیل و نهار مشغول گشته، و هزاردستان در چمن باغ به آواز خویش غره شده. بلبل با گل رمزی می‌گفت و باد صبا در میان غمزی می‌کرد. چون این مور ضعیف ناز گل و نیاز بلبل مشاهده می‌کرد، به زبان حال می‌گفت: از این قیل و قال چه گشاید؟ کار در وقت دیگر پدید آید.

Чун фасл баҳор бирафту мавсим хазон даромад , хори ҷой гул бигирифт ,у зоғ дар мақоми булбул нузул кард . Боди хазон дар вазидан омад ,у барг аз дарахт ризидн гирифт . Рухсораи барг зард шуд ,у нафаси ҳавои сарди гашт . Аз каллаи абр дар май рехт , ва аз ғрбили ҳавои кофур май бехат . Ногоҳ булбул дар боғ омад , на ранг гул дид ва на буи сунбул шунид . Забонаш бо ҳазордастон лол бимонад , на гул ки ҷамол ӯ бинад ва на сабза ки дар камол ӯ нигарад . Аз бе баррагии тоқат ӯ тоқ шуд , ва аз бенавоӣ аз наво боз монад . Фурӯи монда бо ёдаш омад ки охир на рӯзии мӯрӣ дар зери ин дарахт хона дошту дона ҷамъ мекард , имрӯзи ҳоҷат ба дар ӯ барам ва ба сабаби қурби дору ҳақи ҷавори чизеи талабам .

چون فصل بهار برفت و موسم خزان درآمد، خار جای گل بگرفت، و زاغ در مقام بلبل نزول کرد. باد خزان در وزیدن آمد، و برگ از درخت ریزیدن گرفت. رخسارهٔ برگ زرد شد، و نفس هوا سرد گشت. از کُلهِ ابر دُر می‌ریخت، و از غربیل هوا کافور می‌بیخت. ناگاه بلبل در باغ آمد، نه رنگ گل دید و نه بوی سنبل شنید. زبانش با هزاردستان لال بماند، نه گل که جمال او بیند و نه سبزه که در کمال او نگرد. از بی‌برگی طاقت او طاق شد، و از بینوایی از نوا باز ماند. فرو مانده با یادش آمد که آخر نه روزی موری در زیر این درخت خانه داشت و دانه جمع می‌کرد، امروز حاجت به درِ او برم و به سبب قرب دار و حق جوار چیزی طلبم.

Булбули гуруснаи даҳ рӯз , пеши мӯр ба дарюза рафт . Гуфт : эй азиз ! саховати нишон бахтиёрӣасту сармояи комкорӣ , ман умри азиз ба ғифлат мегузоштам , ту зиракӣ мекардӣ ва захира меандӯхтӣ , чаҳ шавад агар имрӯзи насибӣ аз он каромат кунӣ ? мӯр гуфт : ту шабу рӯз дар қол будӣ ва ман дар ҳол , ту лаҳзае ба таровати гули машғӯл будӣу дамӣ ба назораи баҳори мағрур , намедонистӣ ки ҳар баҳориро хазоне ва ҳар роҳиро поёнӣ бошад .

بلبل گرسنهٔ ده روز، پیشِ مور به دریوزه رفت. گفت: ای عزیز! سخاوت نشان بختیاری است و سرمایهٔ کامکاری، من عمر عزیز به غفلت می‌گذاشتم، تو زیرکی می‌کردی و ذخیره می‌اندوختی، چه شود اگر امروز نصیبی از آن کرامت کنی؟ مور گفت: تو شب و روز در قال بودی و من در حال، تو لحظه‌ای به طراوت گل مشغول بودی و دمی به نظارهٔ بهار مغرور، نمی‌دانستی که هر بهاری را خزانی و هر راهی را پایانی باشد.

эй азизон ! қиссаи булбули бишанведу сӯрати ҳол худ бидон ҷумла ҳамл кунед , ва бидонед ки ҳар ҳаётиро мамотӣ аз пайаст , ва ҳар висолиро фироқӣ дар ақаб , софи ҳаёт бедард нест , атласи бақо бе баради фано на , агар қадам дар роҳ тоъат менаед ани алоброри лФӣ Наим бархонед ки ҷазоӣ шумост , ва агар рахт дар кӯй маъсият мекашиду ани алФҷори лФӣ ҷҳим бархонед ки сазоӣ шумост . Дар баҳори дунё чун булбул ғофил мабошед ва дар мазраъаи дунё ба зироати итоат иҷтиҳод намоед ки алднёи мазраъаи алохраҳ то чун сарсари хазони мӯат дар расад , чун мӯр бо донаҳои амали солеҳ ба сӯрохи гӯр дар ойед . Коратон фармӯдаанд , бекор мабошед то дар он рӯзҳо ки шаҳбози азои вақъати алўоқъаҳ парвоз кунаду пару боли лӣси лўқътҳои козиба боз кунад ,у кӯс алқоръаҳ биҷунбанд аз табаши офтоби қиёмати мағзҳо дар ҷӯш ояд , ва аз ҳайбати нафхаи сувари дилҳо дар хурӯш , маъзӯр бошӣу пушти дасти тҳср ба дандон таҳайюр набарӣ ки чунин рӯзӣ дар пеши дорӣ ва ҷаҳд кунӣ ки дар ин даҳ рӯзаи муҳлати зўодаҳ эй ҳосил кунӣу захирае бунаӣ ки рӯзи қиёмат рӯзӣ бошад ки хилоиқи замину малоикаи осмони мутаҳайир ва мутафаккир бошанд ,у анбиёи ларзону авлиёи тарсону муқаррабону ҳозирони мстъон .

ای عزیزان! قصهٔ بلبل بشنوید و صورت حال خود بدان جمله حمل کنید، و بدانید که هر حیاتی را مماتی از پی است، و هر وصالی را فراقی در عقب، صاف حیات بی‌دُرد نیست، اطلس بقا بی بُردِ فنا نه، اگر قدم در راه طاعت می‌نهید ان الابرار لفی نعیم برخوانید که جزای شماست، و اگر رخت در کوی معصیت می‌کشید و ان الفجّار لفی جَحیم برخوانید که سزای شماست. در بهار دنیا چون بلبل غافل مباشید و در مزرعهٔ دنیا به زراعت اطاعت اجتهاد نمایید که الدنیا مزرعة الاخرة تا چون صرصر خزان موت در رسد، چون مور با دانه‌های عمل صالح به سوراخ گور در آیید. کارتان فرموده‌اند، بی‌کار مباشید تا در آن روزها که شهباز اذا وقعت الواقعة پرواز کند و پر و بال لیس لوقعتها کاذبة باز کند، و کوس القارعه بجنباند از تبش آفتاب قیامت مغزها در جوش آید، و از هیبت نفخهٔ صور دلها در خروش، معذور باشی و پشت دست تحسّر به دندان تحیّر نبری که چنین روزی در پیش داری و جهد کنی که در این ده روزه مهلت زواده‌ای حاصل کنی و ذخیره‌ای بنهی که روز قیامت روزی باشد که خلایق زمین و ملائکهٔ آسمان متحیر و متفکر باشند، و انبیا لرزان و اولیا ترسان و مقربان و حاضران مستعان.

Агар имрӯз аз мазраъаи дунё тӯша бурдорӣ фардо ба биҳишти боқии фурӯди ое .

اگر امروز از مزرعهٔ دنیا توشه برداری فردا به بهشت باقی فرود آیی.