Қоли аллоҳи таъолӣ ё аиҳо аллазӣнаи омнўои атқўои аллоҳ , эй касоне ки ба ваҳдонияти ҳақи ҷлу ъло иқрор кардед парҳезгорӣ кунед . Имонро исбот кард ва ба тақво фармуд то бадоне ки арӯси имон бо онкӣ ҷамолӣ дорад , бе зевари тақво камолӣ надорад .

قال الله تعالی یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله، ای کسانی که به وحدانیت حق جَلَّ و علا اقرار کردید پرهیزگاری کنید. ایمان را اثبات کرد و به تقوا فرمود تا بدانی که عروس ایمان با آنکه جمالی دارد، بی زیور تقوا کمالی ندارد.

Дар хабараст аз хоҷаи оламу хулоса банӣ одами слии аллоҳи алайҳи вслм ки фармуд аз худои ъз ва ҷл шунидам ки ман шҳдлии болўҳдониаҳу лаки болрсолаҳи дахли алҷнаҳи алии мо кони фӣаи ман алъамал , ҳарки гувоҳӣ диҳад маро ба худоӣ ва туро ба пайғамбарӣ ба биҳишти даройад бо ҳар амалӣ ки дорад . Бо чандини шарафу давлат ки калимаи ихлоси рост ба вуҷӯди тақво мстзҳраст ки ё аиҳо аллазӣнаи Омуи атқўои аллоҳ . Дар ин чаҳ ҳикматаст ҳамоно ки худованди субҳонау таъолӣ даъват мекунад бандаи муъминро ба мақоми авлиё ки ҳар ки калима ихлос гуфт ба доира имон даромад аммо ҳар ки ба қадам тақво рафт ғолиб онаст ки ба мақом авлиё бирасад . Далел аз қуръон ки алои أни أўлёءи аллоҳи лохўФи алайҳими влоҳми иҳзнўн , вилоятро ҳамин ду тарафаст : имону тақво . Биёед эй дӯстон ки мо аз ин ду тараф яке дорем имон , ва он асласт то бақиятаи зиндагонии чунон ки муяссар шавад парҳезгорӣ кунем . Бошад ки аз давлати суҳбати авлиёии худои таъолӣ ки муқаррабони ҳазрати кбрёинд маҳрӯм нишуем ва ин муяссар нашавад магар ба тавфиқи бории ъзи исма .

در خبر است از خواجۀ عالم و خلاصۀ بنی آدم صلی الله علیه وسلم که فرمود از خدای عز و جل شنیدم که من شهدلی بالوحدانیةِ و لک بالرسالةِ دَخَل الجنةَ علی ما کانَ فیه من العمل، هرکه گواهی دهد مرا به خدایی و تو را به پیغمبری به بهشت درآید با هر عملی که دارد. با چندین شرف و دولت که کلمۀ اخلاص‌راست به وجود تقوا مستظهر است که یا ایها الذین آمو اتقوا الله. در این چه حکمت است همانا که خداوند سُبحانَهُ و تَعالی دعوت می کند بندۀ مؤمن را به مقام اولیا که هر که کلمۀ اخلاص گفت به دایره ایمان درآمد اما هر که به قدم تقوا رفت غالب آن است که به مقام اولیا برسد. دلیل از قرآن که الا أن أولیاء الله لاخوف علیهم ولاهم یحزنون، ولایت را همین دو طرف است: ایمان و تقوا. بیایید ای دوستان که ما از این دو طرف یکی داریم ایمان، و آن اصل است تا بقیت زندگانی چنان که میسّر شود پرهیزگاری کنیم. باشد که از دولت صحبت اولیای خدای تعالی که مقربان حضرت کبریایند محروم نشویم و این میسر نشود مگر به توفیق باری عزَّ اسمُه.

ё раби чунон ки халъати имони бахшидае перояи тақво каромат кун атқўои аллоҳи влтнзри нафаси мо қидмати лғд . Ва бор дигар фармуд атқўои аллоҳи такрори лафз аз фоидау ҳикматӣ холӣ набошад , гуфтаанд таъкӣдаст алкломи إзои такаррури тқрри валикини бад-ӣни қадари ихтисор вақте уфтад ки маънӣ аз ин балиғ тар натавон ёфт .

یا رب چنان که خلعت ایمان بخشیده‌ای پیرایۀ تقوا کرامت کن اتقوا الله ولتنظر نفس ما قدمت لغد. و بار دیگر فرمود اتقوا الله تکرار لفظ از فایده و حکمتی خالی نباشد، گفته‌اند تأکید است الکلام إذا تکرر تقرر ولیکن بدین قدر اختصار وقتی افتد که معنی از این بلیغ‌تر نتوان یافت.

Бидон ки тақво бар ду навъаст : тақвои солеҳону тақвои орифон . Тақвои солеҳон аз андешаи рӯзи қиёмат дар мстқбл , влтнзри нафаси мо қидмати лғ . Ва тақвои орифон аз ҳаёии раби Алъоламин дар ҳол киу атқўои аллоҳи ани аллоҳи хабири бмои тъмлўн . Вақте ки солеҳонро шайтони амалии нописандида дар назар биорояду нафасу табиати моил он кунад , андеша кунанд аз рӯзи қиёмату ҳисоб ки арсаи арзи аввалин ва охирин бошад , некбахтонро тоҷи каромат бар сару қабои саломат дар бар , бар тахти малики абадӣ дар давлати Наими сармадӣ такя зада , ва он гунаҳкорони парешони рӯзгори дил аз доғи маломати парешу сар аз бори хиҷолат дар пеш , пас аз нанги чунин мавқиф битарсанду даст аз гуноҳон бидоранд . Ани шоءи аллоҳ ки тавфиқ бахшад .

بدان که تقوا بر دو نوع است: تقوای صالحان و تقوای عارفان. تقوای صالحان از اندیشه روز قیامت در مستقبل، ولتنظر نفس ما قدمت لغ. و تقوای عارفان از حیای رب العالمین در حال که و اتقوا الله ان الله خبیر بما تعملون. وقتی که صالحان را شیطان عملی ناپسندیده در نظر بیاراید و نفس و طبیعت مایل آن کند، اندیشه کنند از روز قیامت و حساب که عرصه عرض اولین و آخرین باشد، نیکبختان را تاج کرامت بر سر و قبای سلامت در بر، بر تخت ملک ابدی در دولت نعیم سرمدی تکیه زده، و آن گنهکاران پریشان روزگار دل از داغ ملامت پریش و سر از بار خجالت در پیش، پس از ننگ چنین موقف بترسند و دست از گناهان بدارند. ان شاء الله که توفیق بخشد.

Ин баён ки кардем тақвоӣ солеҳонаст аммо баёни тақвои орифони он ки агар ъёзои биллоҳи гӯшаи хотири эшон ба амалӣ нокарданӣ илтифот кунад , на аз азоби рӯз қиёмат тарсанд балки дар он ҳолашон аз худои ъзу ҷл шарм ояд ки воқифасту матлаъ , ва раво набошад дар назари бузургони афъоли қабеҳ .

این بیان که کردیم تقوای صالحان است اما بیان تقوای عارفان آن که اگر عیاذا بالله گوشه خاطر ایشان به عملی ناکردنی التفات کند، نه از عذاب روز قیامت ترسند بلکه در آن حالشان از خدای عز و جل شرم آید که واقف است و مطلع، و روا نباشد در نظر بزرگان افعال قبیح.

Овардаанд ки яке аз бузургонро зону дард кардӣ , гуфтандаш замонии пой дароз кун чун танҳоӣ . Гуфт танҳо нестам ки худованди ҷлу ъло ҳозираст ва шарм медорам ки дар ҳазрати худовандгори тарк адаб бошад . Пас эй зумраи солеҳони атқўои аллоҳи влтнзри нафаси мо қидмати лғд ,у атқўои аллоҳ . Парҳезгорӣ кунед ва бибинед ки имрӯз аз баҳри фардои қиёмат чаҳ бизоъат фиристодаед ва чаҳ захираи ниҳода . Вае ҳалқаи орифони ани аллоҳи хабири бмои тъмлўни доман аз гирди зулат нигоҳ доред ки худованди таъолӣ ҳозирасту бино .

آورده اند که یکی از بزرگان را زانو درد کردی، گفتندش زمانی پای دراز کن چون تنهایی. گفت تنها نیستم که خداوند جل و علا حاضر است و شرم می دارم که در حضرت خداوندگار ترک ادب باشد. پس ای زمرۀ صالحان اتقوا الله ولتنظر نفس ما قدمت لغد، و اتقوا الله. پرهیزگاری کنید و ببینید که امروز از بهر فردای قیامت چه بضاعت فرستاده‌اید و چه ذخیره نهاده. و ای حلقۀ عارفان ان الله خبیر بما تعملون دامن از گرد زَلّت نگاه دارید که خداوند تعالی حاضر است و بینا.

Нақласт ки бандаи ҳабашии пеши пайғамбари слии аллоҳи алайҳ ва ?ала рафт ва гуфт ё расӯли аллоҳи ании ?утии фоҳишаи Фҳли лии тавбаи амалӣ ? нокарданӣ кардаам ҳеҷ маро тавба бошад ? гуфт бошаду ҳўи алзии иқбли алтўбаҳи ани ибода . Ҳабашӣ тавба кард ва берун рафт . Баъд аз замонӣ боз омад ва гуфт ё расӯли аллоҳи кони аллоҳи иронии алии злк дар он ҳолати мазмуми ҳақи таъолӣу тақаддус маро медид ? гуфт хомӯш чаро намедид ? иълми хоинаи алأъин ва мо тхФии алсдўр , чашмӣ дар абрӯ нагардад ба хиёнату хотирӣ дар сина нагзарад ба хилофи диёнати алокаҳи худованд таъолӣ доност бар ону бино . Ани так мисқоли ҳубаи ман хардали Фткни фии сахра ӯ фии алсмўоти أўи фии алأрз ӣот баҳои аллоҳ . Ҳабашии ин сухан бишунид , биноледу бзориду оби ҳасрату надомат аз чеҳра баборед , овардаанд ки нафасӣ аз сина пурдард бароварду ҷон ба ҳақ таслим кард .

نقل است که بندۀ حبشی پیش پیغمبر صلی الله علیه و آله رفت و گفت یا رسول الله انی اتی فاحشة فهل لی توبة عملی؟ ناکردنی کرده‌ام هیچ مرا توبه باشد؟ گفت باشد و هو الذی یقبل التوبة عن عباده. حبشی توبه کرد و بیرون رفت. بعد از زمانی باز آمد و گفت یا رسول‌الله کان الله یرانی علی ذلک در آن حالت مذموم حق تعالی و تقدس مرا میدید؟ گفت خاموش چرا نمی دید؟ یعلم خائنة الأعین و ما تخفی الصدور، چشمی در ابرو نگردد به خیانت و خاطری در سینه نگذرد به خلاف دیانت الاکه خداوند تعالی داناست بر آن و بینا. ان تّکُ مثقالَ حبة من خردل فتکن فی صخرة او فی السموات أو فی الأرض یات بها الله. حبشی این سخن بشنید، بنالید و بزارید و آب حسرت و ندامت از چهره ببارید، آورده‌اند که نفسی از سینه پردرد برآورد و جان به حق تسلیم کرد.

Солеҳ аз душман андеша кунад ки набояд ки фардои қиёмат бар ҳоли табоҳ ӯ бихандад ,у ориф аз дӯст шарм дорад ки ҳамин дам напасандад ки қиёмат баъӣдасту ҳақи мулозими ҳабли алўрид .

صالح از دشمن اندیشه کند که نباید که فردای قیامت بر حال تباه او بخندد، و عارف از دوست شرم دارد که همین دم نپسندد که قیامت بعید است و حق ملازم حبل الورید.

ё аиҳо аллазӣнаи омнўои атқўои аллоҳ . эй дӯстони худои таъолӣ ба тақво мефармоеду нишони дӯстии фармон бурданаст , ту ки даъвии дӯстии худои ъз ва ҷл кунӣ парҳезгорӣ кун чунон ки фармӯдааст . Накунӣ даъвӣ бебайнат оварда бошӣ тарсам ки собит нашавад .

یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله. ای دوستان خدای تعالی به تقوا می فرماید و نشان دوستی فرمان بردن است، تو که دعوی دوستی خدای عز و جل کنی پرهیزگاری کن چنان که فرموده است. نکنی دعوی بی‌بیّنت آورده باشی ترسم که ثابت نشود.

Мухолифати сифат душманонаст аз дӯстон напасанданду лоткўнўои колзини нсўои аллоҳи Фонсиҳми анФсҳм ҳамчун касоне мабошед ки калимаи тавҳид тарк доданду фармони худои таъолӣ фаромӯш карданд лоҷарам дар маърифати бории ъзи исма бар эшон баста шуд ки ман урф нафса Фқди урфи раба . Хештани шиносии нардбони боми маърифати илоҳии сет ҳар ки хештан нашносаст шносои ҳазрати иззат чун гардад ? натиҷаи нофармонии байн ки чаҳ мазмумаст . Пас бар ту бод эй бародар ки то туоне тан ба хизмату тоъати дрдҳӣу сар бар хати фармон иродат наҳй ки ба нури зикру ибодат , даруни муъминон равшан мегардад . Пас ба всилти ин равшаноӣ , басои мукошифоти ғайбӣу мушоҳидоти рӯҳонӣ даст медиҳад .

مخالفت صفت دشمنان است از دوستان نپسندند و لاتکونوا کالذین نسوا الله فانسیهم انفسهم همچون کسانی مباشید که کلمۀ توحید ترک دادند و فرمان خدای تعالی فراموش کردند لاجرم درِ معرفت باری عز اسمه بر ایشان بسته شد که من عَرفَ نفسه فقد عرف رَبه. خویشتن‌شناسی نردبان بام معرفت الهی‌ست هر که خویشتن‌نشناس است شناسای حضرت عزت چون گردد؟ نتیجه نافرمانی بین که چه مذموم است. پس بر تو باد ای برادر که تا توانی تن به خدمت و طاعت دردهی و سر بر خط فرمان ارادت نهی که به نور ذکر و عبادت، درون مؤمنان روشن می‌گردد. پس به وسیلت این روشنایی، بسا مکاشفات غیبی و مشاهدات روحانی دست می دهد.

Хоҷаи олами слии аллоҳи алайҳ вслм мефармоед ман أхлси ллаҳи арбаъӣни сбоҳои зуҳрати инобиъи алҳкмаҳи ман қалбаи алии лисона яъне ҳар ки чиҳил бомдод ба ихлос бархезад ҳақи таъолии чашмаҳои ҳикмат аз дил ӯ бар забон ӯ равона кунад . Ин натиҷаи фармонбардории сет то қимати авқоти азизи бадоне ва ба хира зойеъ нагузароне ки тарки фармони торикии орад ва дар ойӣнаи торик чизе натавон дид .

خواجۀ عالم صلی الله علیه وسلم می فرماید من أخلص لله اربعین صباحاً ظهرت ینابیع الحکمة من قلبه علی لسانه یعنی هر که چهل بامداد به اخلاص برخیزد حق تعالی چشمه های حکمت از دل او بر زبان او روانه کند. این نتیجه فرمانبرداری‌ست تا قیمت اوقات عزیز بدانی و به خیره ضایع نگذرانی که ترک فرمان تاریکی آرد و در آیینۀ تاریک چیزی نتوان دید.

Влои ткўнўои колзини нсўои аллоҳи Фонсиҳми анФсҳм , ҳамчун касоне мабошед ки сар ба гуфтори насиҳати кунон фурӯ наёварданду қавли уламоу слҳо гӯш накарданду фармони худо ва расӯл набурданд . Подоши ин муомила чаҳ диданд ва ин амал бо эшон чаҳ кард ? Фонсиҳми анФсҳм . ВолФъли инсби илои алсбби бқўлаҳи таъолӣу злкми знкми алзии зннтми брбкми Фордикми Фосбҳтми ман алхосрин . Аз ҳукми ин феъли нохуби чашми басирати эшон фурӯ дӯхт то тартибу таркиби вуҷӯди худ фаромӯш карданд , ва дар зулмот ҳайрат бимонаданд ,у роҳ ба сари ин оят набурданд ки : анои хлқнокми ман туроби сами ман нутфаи сами ман ълқаҳи сами ман мзғаҳи мхлқаҳу ғайри мхлқаҳ , ва аз давлати ин маърифати маҳрӯми монданд ки ,у лақади хлқнои алонсони ман сулолаи ман тини сами ҷълноаҳи нутфаи фии қарори макин сами хлқнои алнтФаҳи ълқаҳи Фхлқнои алълқаҳи мзғаҳи Фхлқнои алмзғаҳи ъзомои Фксўнои алъзоми лҳмои сами аншоноаҳи хлқои охири Фтборки аллоҳи аҳсани алхолқин . Ин илми хештан шиносӣаст ва он касро ки дар ин илм назар нест дар баёни вуҷӯд , ҳукми Фонсиҳми анФсҳм дар шаън ӯ воқеъаст . Ва ҷой дигар фармуд қул сирўои фии аларзи Фонзрўои Киеви бдءи алхлқи сами аллоҳи иншии алншأаҳи алأхраҳ , бигӯӣ эй Муҳамад сафар кунед дар замин ва назар кунед то чигуна оғоз офариниш мекунад ва чигуна ба интиҳо май расонад ? каминаи донае ки дар замин ба қудрат ӯ парвариш меёбад чигуна беху шоху барг боз мекунад ? тухми хурмое хрмобнӣ мегардад . Ин ҳам бигзор ки ҳукм зоҳираст ва муҳаққиқон гуфтаанд сирўои фии أлأрз яъне дар замини вуҷӯди худ сайр кун ки агар дамӣ ба қадами фикрат , гирди олами вуҷӯди худ броиӣ аз он фозилтар ки ба пои оламро бипаймое . Агарчӣ фармӯдааст снриҳми оётнои фии алоФоқ вале ҷой дигар мефармоеду фии анФскми аФлои тбсрўн .

ولا تکونوا کالذین نسوا الله فانسیهم انفسهم، همچون کسانی مباشید که سر به گفتار نصیحت‌کنان فرو نیاوردند و قول علما و صلحا گوش نکردند و فرمان خدا و رسول نبردند. پاداش این معامله چه دیدند و این عمل با ایشان چه کرد؟ فانسیهم انفسهم. والفعل ینسب الی السبب بقوله تعالی و ذلکم ظنکم الذی ظننتم بربکم فاردیکم فاصبحتم من الخاسرین. از حکم این فعل ناخوب چشم بصیرت ایشان فرو دوخت تا ترتیب و ترکیب وجود خود فراموش کردند، و در ظلمات حیرت بماندند، و راه به سر این آیت نبردند که: انا خلقناکم من تراب ثمّ من نطفة ثمّ من علقة ثّم من مضغة مخلقة و غیر مخلقة، و از دولت این معرفت محروم ماندند که، و لَقد خلقنا الانسان من سُلالة من طین ثم جعلناه نطفة فی قرار مکین ثم خلقنا النطفة علقة فخلقنا العلقة مضغة فخلقنا المضغة عظاماً فکسونا العظام لحماً ثم انشاناه خلقاً آخر فتبارک الله احسنُ الخالقین. این علم خویشتن‌شناسی است و آن کس را که در این علم نظر نیست در بیان وجود، حکم فانسیهم انفسهم در شأن او واقع است. و جای دیگر فرمود قُل سیروا فی الارض فَانظروا کَیْفَ بَدءَ الخَلْقَ ثُمَّ الله ینشئ النشأَة الأخِرة، بگوی ای محمد سفر کنید در زمین و نظر کنید تا چگونه آغاز آفرینش میکند و چگونه به انتها می رساند؟ کمینه دانه‌ای که در زمین به قدرت او پرورش می یابد چگونه بیخ و شاخ و برگ باز می‌کند؟ تخم خرمایی خرمابنی می گردد. این هم بگذار که حکم ظاهر است و محقّقان گفته‌اند سیروا فِی ألأَرْضِ یعنی در زمین وجود خود سیر کن که اگر دمی به قدم فکرت، گرد عالم وجود خود برآیی از آن فاضل‌تر که به پای عالم را بپیمایی. اگرچه فرموده است سنریهم آیاتنا فی الآفاق ولی جای دیگر می فرماید و فی انفسکم افلا تبصرون.

Бо аввал сухан ойем то мақсӯд фӯт нашавад : влои ткўнўои колзини нсўои аллоҳи Фонсиҳми анФсҳм . Кофар аз тарки ибодат ғам нахурд ва аз маъсият бок надорад , асл эътиқодаст чун асл надорад фаръ ба чаҳ кор ояд ? аллоҳи аллоҳи ту ки муъминӣ дар адои ибодати тақсиру тҳоўни равои мадор то ба сифатӣ аз сифати бегонагон мавсӯм нашӯй ки аз ту қабеҳтару нохуб тар ояд .

با اول سخن آییم تا مقصود فوت نشود: ولا تَکونوا کالذین نسوا الله فانسیهم انفسهم. کافر از ترک عبادت غم نخورد و از معصیت باک ندارد، اصل اعتقاد است چون اصل ندارد فرع به چه کار آید؟ الله الله تو که مؤمنی در ادای عبادت تقصیر و تهاون روا مدار تا به صفتی از صفت بیگانگان موسوم نشوی که از تو قبیح‌تر و ناخوب‌تر آید.

Влои ткўнўои колзини нсўои аллоҳи Фонсиҳми أнФсҳми аўлӣки ҳам алФосқўн , бурун шуданд яъне бегонагонанд , рақами бегонагӣ бар эшон кашанди исботи ошнои туро қбздҳои ттбини алأшёء . Мурод аз ин сухан онаст ки кофарон аз доира антбоаҳ берунанд , тоъату маъсият тафовутӣ накунад эшонро , ту ки дар ҳарам амнамоне иззати худ нигоҳи дору ҳурмати худ ба ҷои ор , ки бо чунин манқибату ҳурмат ки туро доданд ба дайгарӣ наМонӣ , лои истўии أсҳоби алнору أсҳоби алҷнаҳ , аҳли биҳишту дӯзах баробар набошанд , асфали алсофлин чаҳ монад ба аъло алӣин ? Наими муқӣм кӣ буд чун азоб ?илем ? меҳнати эшон ки дар хозинони дӯзахи ҳминолнд ки адъўои рбкми ихФФи ънои иўмои ман алъзоб , ба давлати онон чаҳ монад ки волмлоӣкаҳи идхлўни алайҳими ман кули боби саломи алайкуми бмои сбртми Фнъми уқбои ?илдор ?

ولا تکونوا کالذین نسوا الله فانسیهم أَنفسهم اولئک هم الفاسقون، برون شدند یعنی بیگانگانند، رقم بیگانگی بر ایشان کشند اثبات آشنایی تو را قبضدها تتبین الأشیاء. مراد از این سخن آن است که کافران از دایرۀ انتباه بیرونند، طاعت و معصیت تفاوتی نکند ایشان را، تو که در حرم امن امانی عزت خود نگاه دار و حرمت خود به جای آر، که با چنین منقبت و حرمت که تو را دادند به دیگری نمانی، لا یستوی أصحاب النار و أصحاب الجنة، اهل بهشت و دوزخ برابر نباشند، اسفل السافلین چه ماند به اعلی علیین؟ نعیم مقیم کی بود چون عذاب الیم؟ محنت ایشان که در خازنان دوزخ همینالند که ادعوا ربکم یخفف عنا یوما من العذاب، به دولت آنان چه ماند که والملائکة یدخلون علیهم من کل باب سلام علیکم بما صبرتم فنعم عقبی الدّار؟

Аллоҳами аҷълнои ман ъбодки алсолҳину Фўозли алмқрбини алҳодини алмаҳдӣину анзлнои ҳзираҳи қдски ман аҳли ански ман алأнбёءу алмрслин , аллазӣнаи қоли аллоҳи ?лаами лохўФи алайҳиму лои ҳам иҳзнўн ,у ахтми лнои влоиаҳи Муҳамади слии аллоҳи алайҳи вслми хотами алнабӣину расӯли раби Алъоламин .

اللهم اجعلنا من عبادک الصالحین و فواضل المقربین الهادین المهدیین و انزلنا حظیرة قدسک من اهل انسک من الأنبیاء و المرسلین، الَّذین قال الله لهم لاخوف علیهم و لا هم یحزنون، و اختم لنا ولایة محمد صلی الله علیه وسلم خاتم النبیین و رسول رب العالمین.