Шукру сипосу миннату иззати худоӣ ро

شکر و سپاس و منت و عزت خدای را

Парвардгори халқу худованди кибриё

پروردگار خلق و خداوند کبریا

Додари ғайби дону нигаҳдори осмон

دادار غیب‌دان و نگهدار آسمان

Раззоқи бандапарвару халлоқи раҳнамо

رَزّاق بنده‌پرور و خَلّاقِ رهنما

Иқрор мекунад ду ҷаҳон бар игонгиш

اقرار می‌کند دو جهان بر یگانگیش

Яктоу пушти оламён бар дараш ду то

یکتا و پشت عالمیان بر درش دو تا

Гавҳари зи санг хора кунад , лؤлؤ аз садаф

گوهر ز سنگ خاره کند، لؤلؤ از صدف

Фарзанди одам аз гулу барги гул аз гё

فرزند آدم از گِل و برگ گُل از گیا

Субҳони ман имиту яҳёу лоолаҳ

سُبْحانَ مَن یُمیتُ وَ یُحْیي و لا إِلٰه

Алои ҳўолзии халқи аларзи волсмо

إِلّا هُوَ الّذي خَلَقَ الْأَرْضَ وَ السَّما

Борӣ , зи санг , чашма об оварад падед

باری، ز سنگ، چشمهٔ آب آوَرَد پدید

Борӣ аз об чашма кунад санг дар што

باری از آب چشمه کند سنگ در شِتا

Гоҳе ба сунъи моштаҳ , бар рӯй хуби рӯз

گاهی به صُنْعِ ماشِطه، بر روی خوبِ روز

Гулгуна шафақ кунаду серумаи дҷо

گلگونهٔ شفق کند و سرمهٔ دَجا

Дарёӣ лутф ӯст вагар на саҳоб кист

دریای لطف اوست و گر نه سحاب کیست؟

То бар замини машриқ ва мағриб кунад сахо

تا بر زمین مشرق و مغرب کند سخا

Аншотнои блтФк ё сонеъи алўҷўд

أَنْشَأْتَنا بِلُطْفِکَ یا صانِعَ الْوُجود

ФоғФрлнои бФзлк ё сомъи алдъо

فَاغْفِر لَنا بِفَضْلِکَ یا سامِعَ الدُّعا

Арбоби шавқ дар талабат бе диланду ҳуш

ارباب شوق در طلبت بی‌دلند و هوش

Асҳоби фаҳм дар сифатат бе саранду по

اصحاب فهم در صفتت بی‌سرند و پا

Шабҳои дӯстони туро анъми алсбоҳ

شب‌های دوستان تو را أَنْعَمَ ‌الصَّباح

Вони шаб ки бе ту рӯз кунанд азлми алмсо

وآن شب که بی تو روز کنند أَظْلَمَ الْمَسا

Ёди ту рӯҳпарвару васфи ту длФриб

یاد تو روح‌پرور و وصف تو دلفریب

Номи ту ғам задойу каломи ту дилрабо

نام تو غم‌زدای و کلام تو دلربا

Бе сиккаи қабули ту , зарби амали дағал

بی‌سکهٔ قبول تو، ضربِ عمل، دَغَل

Бе хотами ризои ту , саъии амли ҳбо

بی‌خاتَم رضای تو، سعیِ أَمَل هَبا

Ҷое ки теғи қаҳри براردи мҳобтт

جایی که تیغ قهر برآرد مهابتت

Вайрон кунад ба сайли ърми ҷинати сабо

ویران کند به سیل عَرِم، جَنَّتِ سَبا

Шоҳон бар остони ҷалолати ниҳодаи сар

شاهان بر آستان جلالت نهاده سر

Гарданкашони мтоўъу Кайхусравони гадо

گردنکشان مُطاوِع و کیخسروان گدا

Гар ҷумларо азоб кунӣ ё атои диҳӣ

گر جمله را عذاب کنی یا عطا دهی

Касро маҷоли он на ки он чун ва ин чаро

کس را مجال آن نه که «آن چون و این چرا؟»

Дар камтарини сунъи ту мадҳуш монда ем

در کمترینِ صُنْع تو مدهوش مانده‌ایم

Мо худ куҷоу васфи худованди он куҷо ?

ما خود کجا و وصف خداوندِ آن کجا؟

Худ дасту пои фаҳму балоғат куҷо расад

خود دست و پای فهم و بلاغت کجا رسد

То дар баҳори васф ҷалолат кунад шино ?

تا در بِحارِ وصفِ جَلالَت کند شنا؟

Гоҳе сумуми қаҳри ту , ҳамдаст бо хазон

گاهی سَموم قهر تو، هم‌دست با خزان

Гоҳе насими лутфи ту , ҳамроҳ бо сабо

گاهی نسیم لطف تو، همراه با صبا

Хоҳандагони даргаи бахшоиш ту анд

خواهندگان درگه بخشایش تو اند

Султон дар сродқу дарвеш дар ъабо

سلطانِ در سُرادِق و درویشِ در عبا

Он даст бар тазаррӯъ ва ин рӯй бар замин

آن دست بر تضرع و این روی بر زمین

Он чашм бар ишорат ва ин гӯш бар Нидо

آن چشم بر اشارت و این گوش بر ندا

Мардони роҳат аз назари халқ дар ҳиҷоб

مردان راهت از نظر خلق در حجاب

Шаб дар либоси маърифату рӯз дар қабо

شب در لباس معرفت و روز در قبا

Фархундаи толеъӣ ки кунӣ ёд ӯ ба хайр

فرخنده طالعی که کنی یاد او به خیر

Баргаштаи давлатӣ ки Фромш кунад ту ро

برگشته دولتی که فرامش کند تو را

Чандини ҳазор сикка пайғамбарӣ зада

چندین هزار سکهٔ پیغمبری زده

Аввал ба номи одаму охир ба Мустафо

اول به نام آدم و آخر به مصطفی

Илҳомаш аз ҷалилу паёмаши зи Ҷабраил

الهامش از جلیل و پیامش ز جبرئیل

Райш на аз табиату нутқаш на аз ҳўӣ

رأیش نه از طبیعت و نطقش نه از هوی

Дар наът ӯ забони фасоҳат киро расад ?

در نَعْتِ او زبان فصاحت که را رسد؟

Худ пеши офтоб чаҳ партав диҳад сҳо ?

خود پیش آفتاب چه پرتو دهد سُها؟

Доне ки дар баёни азои алшмси кӯрат

دانی که در بیانِ «إذَا الشَّمْسُ کُوِّرَت»

Маънӣ чаҳ гуфтаанд бузургони порсо ?

معنی چه گفته‌اند بزرگان پارسا؟

Яъне вуҷӯди хоҷаи сар аз хок бар кунад

یعنی وجود خواجه سر از خاک بر کند

Хуршеду моҳро набӯд он замони зё

خورشید و ماه را نبود آن زمان ضِیا

эй бартарин мақоми малоик бар осмон

ای برترین مقام ملائک بر آسمان

Бо мансаби ту зертарин пояи ъло

با منصب تو زیرترین پایهٔ علا

Шеър оварам ба ҳазрати олӣат зинҳор

شعر آورم به حضرت عالیت زینهار

Бо ваҳии осмон чаҳ занад саҳари мФтрӣ ?

با وحی آسمان چه زند سِحْرِ مُفْتریٰ؟

Ёрб ба даст ӯ ки қамари зони ду ним шуд

یارب به دست او که قمر زآن دو نیم شد

Тасбеҳ гуфт дар кафи маймун ӯ ҳсо

تسبیح گفت در کفِ میمونِ او، حَصا

КоФтодгон шаҳват нафасем дасти гир

کافتادگان شهوتِ نَفْسیم، دست گیر

АрФқи бмни таҷовузи воғФри лмни Асо

أَرْفِقْ بِمَنْ تَجاوَزَ وَ اغْفِرْ لِمَن عَصا

Трёқ дар даҳони расӯли офарӣдаи ҳақ

تریاق در دهان رسول آفریده حق

Садиқро чаҳ ғам буд аз заҳри ҷонгзо ?

صدیق را چه غم بود از زهر جانگزا؟

эй ёри ғори Сайиду садиқи номвар

ای یارِ غارِ سَیِّد و صِدّیقِ نامور

Маҷмӯъаи фазоъилу ганҷинаи сафо

مجموعهٔ فضائل و گنجینهٔ صفا

Мардони қадам ба суҳбати ёрон ниҳода анд

مردان قدم به صحبت یاران نهاده‌اند

Лекин на ҳамчунон ки ту дар коми аждаҳо

لیکن نه همچنان که تو در کام اژدها

Ёри он буд ки молу тану ҷон фидо кунад

یار آن بود که مال و تن و جان فدا کند

То дар сиблати дӯст ба поёни баради вафо

تا در سَبیلِ دوست به پایان برد وفا

Дигари умр ки лоиқи пайғамбарии бадӣ

دیگر عُمَر که لایق پیغمبری بدی

Гар хоҷа русул набадӣ хатми анбиё

گر خواجهٔ رُسُل نَبُدی ختم انبیا

Солори хайли хонаи дайни соҳиби расӯл

سالار خیلِ خانهٔ دین، صاحبِ رسول

Сардафтар худоӣ прессатон бе риё

سردفتر خدایْ‌پرستانِ بی‌ریا

Девӣ ки халқи оламаш аз даст оҷизанд

دیوی که خلق عالمش از دستْ عاجزند

Оҷиз дар он ки чун шавад аз дасти ваии раҳо ?

عاجز در آن که چون شود از دست وی رها؟

Дигари ҷамоли сирати Усмон ки бар накард

دیگر جمال سیرت عثمان که بر نکرد

Дар пеш рӯй душмани қотили сар аз ҳаё

در پیش روی دشمن قاتل سر از حیا

Он шарти меҳрбонӣ ва таҳқиқ дӯстӣаст

آن شرط مهربانی و تحقیق دوستیست

Каз баҳри дӯстони барӣ аз душманони ҷафо

کز بهر دوستان بری از دشمنان جفا

Хосони ҳақ ҳамеша билет кашида анд

خاصان حق همیشه بَلیَّت کشیده‌اند

Ҳам бештари аноят ва ҳам бештари ъно

هم بیشتر عنایت و هم بیشتر عَنا

Касро чаҳ зӯру Зуҳра ки васф алӣ кунад

کس را چه زور و زَهره که وصف علی کند؟

Ҷаббор дар маноқиб ӯ гуфта ҳилли ?утӣ

جَبّار در مَناقِب او گفته «هَلْ أَتیٰ»

Зўрозмои қалъаи хайбар ки банд ӯ

زورآزمایِ قلعهٔ خیبر که بندِ او

Дар икдгри шикаст ба бозуии лоФтӣ

در یکدگر شکست به بازوی لا فَتی

Мардӣ ки дар масоф , зираи пеши баста буд

مردی که در مصاف، زره پیش بسته بود

То пеши душманони надиҳади пушт бар ғзо

تا پیش دشمنان ندهد پشت بر غَزا

Шери худоӣу сафдари майдону баҳри ҷӯад

شیر خدای و صَفدرِ میدان و بَحْرِ جُود

Ҷонбхш дар намозу ҷҳонсўз дар вғо

جانبخش در نماز و جهانسوز در وَغا

Дебочаи муруввату султони маърифат

دیباچهٔ مروت و سلطان معرفت

Лашкари каши футуввату сардори атқё

لشکر کَشِ فُتُوّت و سردار اَتْقیا

Фардо ки ҳар касе ба шафиъӣ зананд даст

فردا که هر کسی به شفیعی زنند دست

Моиему дасту домани маъсӯми Муртазо

ماییم و دست و دامن معصوم مرتضی

Пайғамбар , офтоб мунираст дар ҷаҳон

پیغمبر، آفتاب منیر است در جهان

Венаон ситорагон бузурганду муқтадо

وینان ستارگان بزرگند و مقتدا

Ёрб ба насли тоҳири авлоди Фотима

یارب به نسل طاهر اولاد فاطمه

Ёрб ба хӯни поки шаҳидони Карбало

یارب به خون پاک شهیدان کربلا

Ёрб ба сидқи синаи перони ростгӯӣ

یارب به صدق سینهٔ پیران راستگوی

Ёрб ба оби дидаи мардони ошно

یارب به آب دیدهٔ مردان آشنا

Дилҳои хастаро ба карам марҳамӣ фирист

دلهای خسته را به کرم مرهمی فرست

эй номи аъзамат дар ганҷинаи шифо

ای نام اعظمت درِ گنجینهٔ شِفا

Гар халқи такя бар амал хеш карда анд

گر خلق تکیه بر عمل خویش کرده‌اند

Моро басаст раҳмату фазли ту муттако

ما را بس است رحمت و فضل تو مُتَّکا

Ёрб хилофи амри ту бисёр карда ем

یارب خلاف امر تو بسیار کرده‌ایم

Ва умеди баста аз карамати афви момзӣ

و امید بسته از کرمت عفو ما مَضیٰ

Чашми гуноҳкор буд бар ?хитои хеш

چشمِ گناهکار بود بر خطای خویش

Моро зи ғояти карамати чашм дар ато

ما را ز غایت کرمت چشم در عَطا

Ёрб ба лутфи хеши гуноҳон мо бапуш

یارب به لطف خویش گناهان ما بپوش

Рӯзӣ ки розҳо фитад аз пардаи бармало

روزی که رازها فِتَد از پرده برملا

Ҳамвора аз ту лутфу худовандии омадаи сет

همواره از تو لطف و خداوندی آمده‌ست

Вази мо чунон ки дар хури мо феъли носазо

وز ما چنان که در خور ما، فعلِ ناسزا

Адласт агар уқубати мо бегунаҳ кунӣ

عدل است اگر عقوبت ما بی‌گنه کنی

Лутфаст агар кашии қалами афв бар хато

لطف است اگر کشی قلم عفو بر خطا

Гар тақвият кунӣ з малик бугзарад башар

گر تقویت کنی ز مَلَک بگذرد بشر

Вар тарбият кунӣ ба сурайё расад срӣ

ور تربیت کنی به ثریا رسد ثَریٰ

Дилҳои дӯстони ту хӯн мешавад зи хавф

دل‌های دوستان تو خون می‌شود ز خوف

Боз аз камоли лутфи ту дил медиҳад раҷо

باز از کمال لطف تو دل می‌دهد رجا

Ёрб қабул кун ба бузургӣу фазли хеш

یارب قبول کن به بزرگی و فضل خویش

Конро ки рад кунӣ набӯд ҳеҷ млтҷо

کآن را که رد کنی نبود هیچ مُلْتَجا

Моро ту дасти гир ва ҳўолт макун ба кас

ما را تو دست گیر و حوالت مکن به کس

Алои алики ҳоҷати дармондагони Фло

إِلّا إِلَیکَ حاجت درماندگان، فَلا

Мо бандагони ҳоҷтмндим ва ту Карим

ما بندگان حاجتمندیم و تو کریم

Ҳоҷат ҳамеша пеши карямон буд раво

حاجت همیشه پیش کریمان بود روا

Кардӣ ту ончии шарти худовандии ту буд

کردی تو آنچه شرط خداوندیِ تو بود

Мо дар хури ту ҳеҷ накардем рбно

ما در خور تو هیچ نکردیم؛ رَبَّنا

Саҳласт агар ба чашми аноят назар кунӣ

سهل است اگر به چشم عنایت نظر کنی

Ислоҳи қалбро чаҳ маҳали пеши кимиё ?

اصلاح قلب را چه محل پیش کیمیا؟

Аўлитри он ки ҳам ту бигирӣ ба лутфи хеш

اولیٰ‌تر آن که هم تو بگیری به لطف خویش

Дастӣ , вагар на ҳеҷ наёяд зи дасти мо

دستی، و گر نه هیچ نیاید ز دست ما

Корӣ ба мунтаҳо нарасонида дар талаб

کاری به منتها نرسانیده در طلب

Барадем рӯзгори гиромӣ ба мунтаҳо

بردیم روزگار گرامی به منتها

Фии алҷмлаҳи дастҳои тиҳӣ бар ту доштем

فی‌الجمله دست‌های تهی بر تو داشتیم

Худ дасти ҷуз тиҳӣ натавон дошт бар худо

خود دست جز تهی نتوان داشت بر خدا

ё дўлтоаҳ агар ба аноят кунӣ назар

یا دولتاه اگر به عنایت کنی نظر

Вохҷлтоаҳ агар ба уқубат диҳад ҷазо

واخجلتاه اگر به عقوبت دهی جزا

эй ёр ҷаҳд кун ки чу мардони қадами занӣ

ای یار جَهد کن که چو مردان قدم زنی

Вари пои бастае ба дуои дасти бргшо

ور پای بسته‌ای به دعا، دست برگشا

Пайдо буд ки банда ба кӯшиш куҷо расад

پیدا بود که بنده به کوشش کجا رسد

Болой ҳар сиррии қаламии рафта аз қазо

بالای هر سری قلمی رفته از قضا

Касро ба хайру тоъати хеш эътимод нест

کس را به خیر و طاعت خویش اعتماد نیست

Он бебасар буд ки кунад такя бар Асо

آن بی‌بصر بود که کند تکیه بر عصا

То рӯзи аввалат чаҳ набиштаи сет бар ҷабин

تا روز اولت چه نبشته‌ست بر جبین

Зеро ки дар азали съдоонду ашқиё

زیرا که در اَزَل، سُعَدااَند و أَشْقیا

Гар бар вуҷӯди ошиқ содиқ ниҳанд теғ

گر بر وجود عاشق صادق نهند تیغ

Гуяд бикаш ки мол сиблатасту ҷони фидо

گوید بِکُش که مالِ سَبیل است و جان‌فدا

Моро ба нўшдорўии душман умед нест

ما را به نوشداروی دشمن امید نیست

Вази дасти дӯстгар ҳама заҳраст марҳабо

وز دست دوست گر همه زهر است مرحبا

эй пои басти умри ту , бар раҳгузори сайл

ای پایْ بستِ عمر تو، بر رهگذار سیل

Чандини амл чаҳ пеш наҳй , марг дар қафо ?

چندین اَمَل چه پیش نهی، مرگ در قفا؟

Дар кӯҳу дашт ҳар сабъии суфеи бадӣ

در کوه و دشت هر سَبُعی صوفیی بدی

Гар ҳеҷ сӯдманди бадии суф бе сафо

گر هیچ سودمند بُدی صُوفِ بی‌صفا

Паҳлавии тан заъиф кунад пушти дили қавӣ

پهلویِ تن ضعیف کند، پشتِ دل، قوی

Сайдӣ ки дар риёз риёзат кунад чаро

صیدی که در ریاضِ ریاضت، کند چَرا

Чун шодмонӣу ғами дунё муқӣм нест

چون شادمانی و غم دنیا مقیم نیست

Фиръавни Комрон бау Айюби мубтало

فرعون کامران به و ایوب مبتلا

Амсоли мо ба сахтӣ ва танагӣ намурда анд

امثال ما به سختی و تنگی نمرده‌اند

Мо худ чаҳ лоиқем ба ташрифи авлиё ?

ما خود چه لایقیم به تشریف اولیا؟

Ғам нест захми хӯрдаи роҳи худоӣ ро

غم نیست زخم خوردهٔ راه خدایْ را

Дардӣ чаҳ хуш буд ки ҳабибаш кунад даво

دردی چه خوش بود که حبیبش کند دوا

Мобайни осмону замини ҷой айш нест

مابین آسمان و زمین، جای عیش نیست

Як дона чун ҷаҳди зи миёни ду Асия ?

یک دانه چون جهد ز میانِ دو آسیا؟

Умрат бирафту чора корӣ насохтӣ

عمرت برفت و چارهٔ کاری نساختی

Акнӯн ки чора нест ба бечорагии биё

اکنون که چاره نیست به بیچارگی بیا

Кирдори неку бад ба қиёмат қарин туаст

کردار نیک و بد به قیامت قرین توست

Он ихтиёр кун ки тавон диданаши лақо

آن اختیار کن که توان دیدنش لِقا

То ҳеҷ донае нФшонӣ ба ҷузи карам

تا هیچ دانه‌ای نفشانی به جز کرم

То ҳеҷ тӯшае нстонӣ ба ҷузи тақӣ

تا هیچ توشه‌ای نستانی به جز تَقیٰ

Гӯйии кадоми сангдили ин панд нашунӯд

گویی کدام سنگدل این پند نشنود؟

Бар кӯҳ хон ки боз ба гӯш оядат садо

بر کوه خوان که باز به گوش آیدت صَدا

Ноаҳлро насиҳати саъдии чунон ки ҳаст

نااهل را نصیحت سعدی چنان که هست

Гуфтем агар ба серума тафовут кунад ъмӣ

گفتیم اگر به سرمه تفاوت کند عَمیٰ