Чаҳ некбахти касоне ки аҳл Широзанд
چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند
Ки зери бол ҳамЭй буландпарвозанд
که زیر بال همای بلندپروازند
Ба рӯзгори ҳумоюни хусрави одил
به روزگار همایون خسرو عادل
Ки гургу мяш ба тавфиқ ӯ ҳам овозанд
که گرگ و میش به توفیق او همآوازند
Музаффариддӣни слҷўқшоаҳ каз адлаш
مظفرالدین سلجوقشاه کز عدلش
Равони тклаҳу бўбкр саъд ме нозанад
روان تکله و بوبکر سعد مینازند
Худоиро ба ту халқи нъмтисти чунон
خدای را به تو خلق نعمتیست چنان
Каз ӯ ба шукр дигар неъматаш напардозанд
کز او به شکر دگر نعمتش نپردازند
Сазои хасми ту гетӣ диҳад ки санги хилоф
سزای خصم تو گیتی دهد که سنگ خلاف
Аз осмон ба сар хештан биндозанд
از آسمان به سر خویشتن بیندازند
Балоғати яди Байзои Мӯсои умрон
بلاغت ید بیضای موسی عمران
Ба кед саҳар чаҳ монад ки соҳирони созанд ?
به کید سحر چه ماند که ساحران سازند؟
Дуои солеҳу содиқи рақиби ҷони ту бод
دعای صالح و صادق رقیب جان تو باد
Ки аҳли порс ба сидқ ва салоҳ мумтозанд
که اهل پارس به صدق و صلاح ممتازند