Мо қалам дар сар кашидем ихтиёри хеш ро

ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را

Ихтиёр онаст ков қисмат кунад дарвеш ро

اختیار آن است کاو قسمت کند درویش را

Он ки макунат беш аз он хоҳад ки қисмат карда анд

آن که مکنت بیش از آن خواهد که قسمت کرده‌اند

Гӯи тамаъ кам кун ки заҳмат беш бошад беш ро

گو طمع کم کن که زحمت بیش باشد بیش را

Хамри дунё бо хумору гул ба хори омехтаи сет

خمر دنیا با خمار و گل به خار آمیخته‌ست

Нӯш май хоҳии ?ҳулло !гар пои дории неш ро

نوش می‌خواهی هلا! گر پای داری نیش را

эй ки хоби олӯдаи вопаси мондае аз корвон

ای که خواب آلوده واپس مانده‌ای از کاروان

Ҷаҳд кун то бозёбӣ ҳамРаҳон хеш ро

جهد کن تا بازیابی همرهان خویش را

Дар ту он мардӣ наме байнам ки кофар башиканӣ

در تو آن مردی نمی‌بینم که کافر بشکنی

Башикан ар мардии ҳавои нафаси кофари кеш ро

بشکن ار مردی هوای نفس کافر کیش را

Он гуҳ аз хоб андар ояд мардуми нодон ки мард

آن گه از خواب اندر آید مردم نادان که مرد

Чун шубони он гуҳ ки гург афканда бошад мяш ро

چون شبان آن گه که گرگ افکنده باشد میش را

Хештанро хайри хоҳии хайрхоҳ халқ бош

خویشتن را خیر خواهی خیرخواه خلق باش

Зон ки ҳаргиз бад набошад нафаси неки андеш ро

زآن که هرگز بد نباشد نفس نیک‌اندیش را

Одамияти раҳм бар бечорагон овардан аст

آدمیت رحم بر بیچارگان آوردن است

Кодмиро тан билразад чун бибинад риш ро

کآدمی را تن بلرزد چون ببیند ریش را

Ростӣ карданд ва фармуданд мардони худоӣ

راستی کردند و فرمودند مردان خدای

эй фақиҳи аввали насиҳати гӯии нафаси хеш ро

ای فقیه اول نصیحت گوی نفس خویش را

Ончии нафаси хешро хоҳии ҳаромати саъдё

آنچه نفس خویش را خواهی حرامت سعدیا

Гар нахоҳӣ ҳамчунон бегонароу хеш ро

گر نخواهی همچنان بیگانه را و خویش را