эй ки инкор кунӣ олами даравишон ро

ای که انکار کنی عالم درویشان را

Ту ндонӣ ки чаҳ савдо ва сараст эшон ро

تو ندانی که چه سودا و سر است ایشان را

Ганҷи озодагӣу кунҷ қаноат мулкӣаст

گنج آزادگی و کنج قناعت ملکیست

Ки ба шамшер муяссар нашавад султон ро

که به شمشیر میسر نشود سلطان را

Талаби мансаб фонӣ накунад соҳиби ақл

طلب منصب فانی نکند صاحب عقل

Оқил онаст ки андеша кунад поён ро

عاقل آن است که اندیشه کند پایان را

Ҷамъ карданд ва ниҳоданд ва ба ҳасрати рафтанд

جمع کردند و نهادند و به حسرت رفتند

Вена чаҳ дорад ки ба ҳасрати бигузоради он ро

وین چه دارد که به حسرت بگذارد آن را

Он ба дар меравад аз боғ ба дилтангӣу доғ

آن به در می‌رود از باغ به دلتنگی و داغ

Вена ба бозуӣ фараҳ мешаканд зиндон ро

وین به بازوی فرح می‌شکند زندان را

Дастгоҳӣ на ки ташвиш қиёмат бошад

دستگاهی نه که تشویش قیامت باشد

Мурғ обӣаст чаҳ андеша кунад тӯфон ро

مرغ آبیست چه اندیشه کند طوفان را

Ҷон бегона сетанд малики аламут ба заҷр

جان بیگانه ستاند ملک‌الموت به زجر

Заҷр ҳоҷат набӯд ошиқи ҷони афшон ро

زجر حاجت نبود عاشق جان افشان را

Чашми ҳиммат на ба дунё ки ба уқбо набӯд

چشم همت نه به دنیا که به عُقْبیٰ نبود

Орифи ошиқи шӯридаи саргардон ро

عارف عاشق شوریدهٔ سرگردان را

Дар азал буд ки паймони муҳаббати бастанд

در ازل بود که پیمان محبت بستند

Нашканад мард агараш сар баравад паймон ро

نشکند مرد اگرش سر برود پیمان را

Ошиқии сӯхта бесар ва сомон дидам

عاشقی سوختهٔ بی سر و سامان دیدم

Гуфтам эй ёр макун дар сари фикрати ҷон ро

گفتم ای یار مکن در سر فکرت جان را

Нафасӣ сард бароварду заъиф аз сари дард

نفسی سرد برآورد و ضعیف از سر درد

Гуфт бигзор ман бесар ва бесомон ро

گفت بگذار من بی سر و بی سامان را

Панди дилбанди ту дар гӯш ман ояд ҳайҳот

پند دلبند تو در گوش من آید هیهات

Ман ки бар дарди ҳарисам чаҳ кунам дармон ро

من که بر درد حریصم چه کنم درمان را

Саъдёи умр азизаст ба ғифлат магузор

سعدیا عمر عزیز است به غفلت مگذار

Вақт фурсат нашавад фӯти магари нодон ро

وقت فرصت نشود فوت مگر نادان را