Дӯш дар саҳрои хилвати гӯй танҳоӣ задам

دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم

Хайма бар болои манзурон болоӣ задам

خیمه بر بالای منظوران بالایی زدم

Хирқаи пӯшони сўомъро дутоӣ чок шуд

خرقه‌پوشان صوامع را دوتایی چاک شد

Чун ман андари кӯии ваҳдати гӯй танҳоӣ задам

چون من اندر کوی وحدت گوی تنهایی زدم

Ақли кулро обгинаи реза дар пои аўФтод

عقل کل را آبگینه ریزه در پای اوفتاد

Бас ки санги тҷрбт бар тоқ миное задам

بس که سنگ تجربت بر طاق مینایی زدم

Поимрдми ақл буд онгаҳ ки ишқам даст дод

پایمردم عقل بود آنگه که عشقم دست داد

Пушти дастӣ бар даҳони ақл савдое задам

پشت دستی بر دهان عقل سودایی زدم

Деви норайро сар аз савдоӣ мое шуд ба бод

دیو ناری را سر از سودای مایی شد به باد

Пас ман хокӣ ба ҳикмати гардан мое задам

پس من خاکی به حکمت گردن مایی زدم

Тоб хӯрдам риштаи вори андари кафи хайёти сунъ

تاب خوردم رشته وار اندر کف خیاط صنع

Пас гиреҳ бар хити худбинӣ ва хўдроиӣ задам

پس گره بر خیط خودبینی و خودرایی زدم

То набояд гаштанами гирд дар кас чун калид

تا نباید گشتنم گِردِ دَرِ کسْ چون کلید

Бар дар дили зи орзӯи қуфл шикебе задам

بر درِ دل ز آرزو قفل شکیبایی زدم

Гар касеро рағбати дониш буд гӯ дам мазан

گر کسی را رغبت دانش بود گو دم مزن

Зон ки ман дами дркшидм то ба доноӣ задам

زآن که من دم درکشیدم تا به دانایی زدم

Чун садафи прўрдми андари сина дар маърифат

چون صدف پروردم اندر سینه دُر معرفت

То ба ҷавҳари таъна бар дарҳои дарёӣ задам

تا به جوهر طعنه بر دُرهای دریایی زدم

Баъд аз ин чун меҳр мстқбл нигарадам ҷуз ба амр

بعد از این چون مهر مستقبل نگردم جز به امر

Пеш аз ингар чун фалаки чархӣ ба раъное задам

پیش از این گر چون فلک چرخی به رعنایی زدم

Кунят саъдии фурӯи шастами зи девони вуҷӯд

کنیت سعدی فرو شستم ز دیوان وجود

Пас қадам дар ҳазрат бе чун мавлое задам

پس قدم در حضرت بی چون مولایی زدم