Гӯйанд саъдё ба чаҳ бтоли монда Эй

گویند سعدیا به چه بطال مانده‌ای

Сахтӣ мабар ки ваҷҳ кафофат муайянаст

سختی مبر که وجه کفافت معینست

Ин дасти салтанат ки ту дорӣ ба малики шеър

این دست سلطنت که تو داری به ملک شعر

Пои риёзатат ба чаҳ дар қайд доманаст ?

پای ریاضتت به چه در قید دامنست؟

Икчнд агар мдиҳ кунӣ Комрони шӯй

یکچند اگر مدیح کنی کامران شوی

Соҳиби ҳунар ки мол надорад тағобунаст

صاحب هنر که مال ندارد تغابنست

Безар муяссарат нашавад коми дӯстон

بی‌زر میسرت نشود کام دوستان

Чун ком дӯстон надиҳӣ ком душманаст

چون کام دوستان ندهی کام دشمنست

Оре мисли ба каркас мрдорхўр заданд

آری مثل به کرکس مردارخور زدند

Симурғро ки қоф қаноат нишеманаст

سیمرغ را که قاف قناعت نشیمنست

Аз ман наёяд онкӣ ба деҳқону кадхудоӣ

از من نیاید آنکه به دهقان و کدخدای

Ҳоҷат барам ки феъл гадоён хирманаст

حاجت برم که فعل گدایان خرمنست

Гар гӯйем ки сӯзанӣ аз сифла Эй бихоҳ

گر گوییم که سوزنی از سفله‌ای بخواه

Чун хорпушт бар баданами мӯӣ , сӯзанаст

چون خارپشت بر بدنم موی، سوزنست

Гуфтӣ ризои дӯст муяссар шавад ба сим

گفتی رضای دوست میسر شود به سیم

Ин ҳам хилофи маърифат ва рой равшанаст

این هم خلاف معرفت و رای روشنست

Сад ганҷи шоягон ба баҳоии ҷӯии ҳунар

صد گنج شایگان به بهای جوی هنر

Миннат бар онкӣ медиҳаду ҳайф бар манаст

منت بر آنکه می‌دهد و حیف بر منست

Каз ҷаври шоҳидон бар манъам баранд аҷз

کز جور شاهدان بر منعم برند عجز

Ман фориғам ки шоҳиди ман манъам манаст

من فارغم که شاهد من منعم منست