Ғарибонро дил аз баҳр ту хӯнаст

غریبان را دل از بهر تو خونست

Дил хуишон намедонам ки чунаст

دل خویشان نمی‌دانم که چونست

Аннани гиря чун шояд гирифтан

عنان گریه چون شاید گرفتن

Ки аз даст шикебе бурунаст

که از دست شکیبایی برونست

Магари шоҳаншаҳи андари қалби лашкар

مگر شاهنشه اندر قلب لشکر

намеояд ки роят сарнигӯнаст

نمی‌آید که رایت سرنگونست

Дигар сабзӣ наравед бар лаби ҷӯй

دگر سبزی نروید بر لب جوی

Ки борони бештар сайлоб хӯнаст

که باران بیشتر سیلاب خونست

Дигар хӯни Сиёвушон буд ранг

دگر خون سیاووشان بود رنگ

Ки оби чашмаҳо ънобгўнст

که آب چشمه‌ها عنابگونست

Шикебеи мҷўӣ аз ҷони маҳҷӯр

شکیبایی مجوی از جان مهجور

Ки бор аз тоқат мискин фузунаст

که بار از طاقت مسکین فزونست

Сукӯн дар оташ сӯзанда гуфтам

سکون در آتش سوزنده گفتم

Нишоед карду дармон ҳам сукӯнаст

نشاید کرد و درمان هم سکونست

Ки дунёи соҳибии бадаҳду хунхор

که دنیا صاحبی بدعهد و خونخوار

Замонаи модарӣ бемеҳр ва дунаст

زمانه مادری بی‌مهر و دونست

На акнӯнаст бар мо ҷаври айём

نه اکنونست بر ما جور ایام

Ки аз даврон одам токунӯнаст

که از دوران آدم تاکنونست

Бузургони чашму дил дар интизоранд

بزرگان چشم و دل در انتظارند

Азизони вақт ва соъат ме шуморанд

عزیزان وقت و ساعت می‌شمارند

Ғуломон дар ва гавҳар ме фишонанд

غلامان در و گوهر می‌فشانند

Канизони даст ва соид ме нигоранд

کنیزان دست و ساعد می‌نگارند

Малики хону мёқу бадару трхон

ملک خان و میاق و بدر و ترخان

Ба раҳворони тозии брсўорнд

به رهواران تازی برسوارند

Ки шоҳаншоҳи одили саъди бўбкр

که شاهنشاه عادل سعد بوبکر

Ба айвони шаҳаншоҳии дрорнд

به ایوان شهنشاهی درآرند

Ҳарами шодии кунон бар тоқи айвон

حرم شادی کنان بر طاق ایوان

Ки марворид бар тоҷаш баборанд

که مروارید بر تاجش ببارند

Замин мегуфт айшӣ хуш гузорем

زمین می‌گفت عیشی خوش گذاریم

Азин пас , осмон гуфт аргзорнд

ازین پس، آسمان گفت ارگذارند

Умеди тоҷу тахти хусравӣ буд

امید تاج و تخت خسروی بود

Азин ғофил ки тобуташи дрорнд

ازین غافل که تابوتش درآرند

Чаҳ шуд покизаи рӯйони ҳарам ро

چه شد پاکیزه‌رویان حرم را

Ки бар сари коҳ ва бар зевар ғуборанд

که بر سر کاه و بر زیور غبارند

Нишоед пора кардани ҷома ва рӯй

نشاید پاره کردن جامه و روی

Ки мардуми таҳт амр кирдигоранд

که مردم تحت امر کردگارند

Валикин бо чунин доғи ҷигарсӯз

ولیکن با چنین داغ جگرسوز

Наме шояд ки фарёдӣ надоранд

نمی‌شاید که فریادی ندارند

Балӣ шояд ки маҳҷӯрони бгринд

بلی شاید که مهجوران بگریند

Раво бошад ки мазлӯмони бзорнд

روا باشد که مظلومان بزارند

Бирафт он гулбуни хуррам ба бодӣ

برفت آن گلبن خرم به بادی

Дареғӣ монаду фарёдӣу ёдӣ

دریغی ماند و فریادی و یادی

Замонии чашми ибрат байн бихуфтӣ

زمانی چشم عبرت‌بین بخفتی

Гараш сайлоби хӯни бози истодӣ

گرش سیلاب خون باز ایستادی

Чаҳ шояд гуфт даврони замон ро

چه شاید گفت دوران زمان را

Нахоҳад парваред ин сифлаи родӣ

نخواهد پرورید این سفله رادی

Наёрад гардиши гетӣ дигар бор

نیارد گردش گیتی دگر بار

Чунон соҳибдилии фаррухи нажодӣ

چنان صاحبدلی فرخ‌نژادی

Хирадмандони пешин рост гуфтанд

خردمندان پیشین راست گفتند

Марои худ кошкӣ модари нзодӣ

مرا خود کاشکی مادر نزادی

Набӯдӣ дидагонам то надидӣ

نبودی دیدگانم تا ندیدی

Чунин оташ ки дар олам фитодӣ

چنین آتش که در عالم فتادی

Нкўхўоҳон тасаввур карда буданд

نکوخواهان تصور کرده بودند

Ки омад пушти давлатро млозӣ

که آمد پشت دولت را ملاذی

Тани гарданкашашро вақти он буд

تن گردنکشش را وقت آن بود

Ки тоҷи хусравӣ бар сар наҳодӣ

که تاج خسروی بر سر نهادی

Чаҳ рӯз омад дарахти номбурдор

چه روز آمد درخت نامبردار

Ки бустонро баҳор ва мива додӣ

که بستان را بهار و میوه دادی

Магар чашм бидон андари камӣн буд

مگر چشم بدان اندر کمین بود

Бабрад аз бӯстонаши тунди бодӣ

ببرد از بوستانش تند بادی

Пас аз марги ҷавонони гули ммонод

پس از مرگ جوانان گل مماناد

Пас аз гул дар чамани булбули мхўонод

پس از گل در چمن بلبل مخواناد

Каси андари зиндагонии қимати дӯст

کس اندر زندگانی قیمت دوست

Надонад каси чунин қимати мдонод

نداند کس چنین قیمت مداناد

Ба ҳасрат дар замин рафт он гули нав

به حسرت در زمین رفت آن گل نو

Сабо бар устихонаши гули дмонод

صبا بر استخوانش گل دماناد

Ба талхӣ рафт аз дунёии ширин

به تلخی رفت از دنیای شیرین

Зулоли ком дар ҳалқаши чконод

زلال کام در حلقش چکاناد

Саромади рӯзгори саъди бўбкр

سرآمد روزگار سعد بوبکر

Худовандаш ба раҳмат дар расоноад

خداوندش به رحمت در رساناد

Ҷазои ташнаи мурдан дар ғарибӣ

جزای تشنه مردن در غریبی

Шароб аз дасти пайғамбари стонод

شراب از دست پیغمبر ستاناد

Дар он олами худоӣ аз олами ғайб

در آن عالم خدای از عالم غیب

Нисори раҳматаш бар сари Фшонод

نثار رحمتش بر سر فشاناد

Ҳар он каши дил наме сӯзади бад-ӣни дард

هر آن کش دل نمی‌سوزد بدین درد

Худояши ҳам ба ин оташи ншонод

خدایش هم به این آتش نشاناد

Дарин гетии Музаффари шоҳи одил

درین گیتی مظفر شاه عادل

Муҳамади номбурдораши бмонод

محمد نامبردارش بماناد

Саодати партави некони дҳодш

سعادت پرتو نیکان دهادش

Ба хуии солеҳонаши прўронод

به خوی صالحانش پروراناد

Равони саъдро бо ҷони бўбкр

روان سعد را با جان بوبکر

Ба авҷи рӯҳу роҳати гстронод

به اوج روح و راحت گستراناد

Ба коми дӯстону бахти фирӯз

به کام دوستان و بخت فیروز

Басии даврони дигари бгзронод

بسی دوران دیگر بگذراناد