Рабӯдае змн эй гули либоси бурное
ربوده ای زمن ای گل لباس برنایی
Туе ки ҷузи дилу ҷон азиз нарибоӣ
تویی که جز دل و جان عزیز نربایی
Змни ҷузи онкии ҳавоӣ манаст нстонӣ
زمن جز آنکه هوای من است نستانی
Ба ман ҷузи онкии балоӣ ман аст нанамое
به من جز آنکه بلای من است ننمایی
Савдои мӯии маро то бадал задӣ ба баёз
سودا موی مرا تا بدل زدی به بیاض
Баёз раст маро дар саводи бенаӣ
بیاض رست مرا در سواد بینایی
Рухами зомдни он баёз сФроўӣ аст
رخم زآمدن آن بیاض صفراوی است
Дилами згм шудани ани савдои савдое
دلم زگم شدن ان سودا سودایی
Равони бпжмрд чун дар расед мӯии сипед
روان بپژمرد چون در رسید موی سپید
Видоъ кард маро дар видоъи бурное
وداع کرد مرا در وداع برنایی
Сиёҳе ки ватан дошт дар маҳосини ман
سیاهیی که وطن داشت در محاسن من
Ба нома гунаҳам рафт инат расвоӣ
به نامه گنهم رفت اینت رسوایی
Сипедӣ омад ва оварад нотавонӣу ранҷ
سپیدی آمد و آورد ناتوانی و رنج
Бирафт бо сияҳии роҳату тавоноӣ
برفت با سیهی راحت و توانایی
Змн гусаст ҷавонӣ чу Юсуф аз ёқӯб
زمن گسست جوانی چو یوسف از یعقوب
Маро сазад дили Айюб ва он шикебе
مرا سزد دل ایوب و آن شکیبایی
Муваккилони фалаки рӯзу шаби сиёҳу сипед
موکلان فلک روز و شب سیاه و سپید
Змн ба ҷаҳд ситурданади фару зебоӣ
زمن به جهد ستردند فر و زیبایی
Ту эй фалак чу шаб омад з рӯз нандешӣ
تو ای فلک چو شب آمد ز روز نندیشی
Машшотаи вори сари зулфи шаби бпироиӣ
مشاطه وار سر زلف شب بپیرایی
Замони замонаш ба дигари ситораи равшан
زمان زمانش به دیگر ستاره روشن
Мадад фиристӣу ороишӣ дар афзое
مدد فرستی و آرایشی در افزایی
Шаби ҷавонии ман бе ситораи хуб тар аст
شب جوانی من بی ستاره خوب تر است
Шаби маро ба ситораи ҳаме чаҳ ороӣ
شب مرا به ستاره همی چه آرایی
зи ман ба хашм чарое чу Мӯсо аз қорун
ز من به خشم چرایی چو موسی از قارون
Магар ҳалок шавам то мазан биёсое
مگر هلاک شوم تا مزن بیاسایی
Аз ин сипас ба гуҳи зикри шукри шамси аддӣн
از این سپس به گه ذکر شکر شمس الدین
Шикоят ту нагӯям дигар чаҳ фармое
شکایت تو نگویم دگر چه فرمایی
Сари саодати масъӯди буъалии яҳё
سر سعادت مسعود بوعلی یحیی
Ки ҳаст дар сухан ӯ ҳаёти доноӣ
که هست در سخن او حیات دانایی
Бузурги бори худоӣ ки ҷӯаду мкрмтш
بزرگ بار خدایی که جود و مکرمتش
Ба хосияти ҳама абрӣ кунанду дарёӣ
به خاصیت همه ابری کنند و دریایی
Сипеҳр бо ҳамаи ахтари замона бо ҳамаи халқ
سپهر با همه اختر زمانه با همه خلق
Каманд дар ҳунар аз калак ӯ ба танҳоӣ
کمند در هنر از کلک او به تنهایی
Ҳаме кунад ба кифояти збҳри душману дӯст
همی کند به کفایت زبهر دشمن و دوست
Гуҳӣ ба сайри климӣу гуҳи масеҳое
گهی به سیر کلیمی و گه مسیحایی
зи баҳри фоидаи зоирон ба базлу ато
ز بهر فایده زایران به بذل و عطا
Чу мън зояда омад чу ҳотами тоӣ
چو معن زایده آمد چو حاتم طایی
Зиҳ эй замонаи муҳайё ба нури талъати ту
زه ای زمانه مهیا به نور طلعت تو
Ки дар либоси санои солу маи муҳайёе
که در لباس ثنا سال و مه مهیایی
Чу теғи рӯзи масоф ва чу меғи вақти баҳор
چو تیغ روز مصاف و چو میغ وقت بهار
зи баҳри маслиҳати дайну малики дрбоиӣ
ز بهر مصلحت دین و ملک دربایی
Ар офтоби дирафшони зосмони тобад
ار آفتاب درفشان زآسمان تابد
Ту офтоби атоеу осмон рое
تو آفتاب عطایی و آسمان رایی
Вари офтоби фалакро назир ва ҳамто нест
ور آفتاب فلک را نظیر و همتا نیست
Чу офтоби фалак беназиру ҳамтоӣ
چو آفتاب فلک بی نظیر و همتایی
Чун вақти ҷӯад буд баҳр бемузоиқа Эй
چون وقت جود بود بحر بی مضایقه ای
Чу гоҳи базл буд абр бе муҳобое
چو گاه بذل بود ابر بی محابایی
Магари масоҳати гардун ба қадар ҳиммат туаст
مگر مساحت گردون به قدر همت توست
Ки ҳар замонаш ба ҳиммат ҳаме бипаймое
که هر زمانش به همت همی بپیمایی
Лаби умеди бихандад чу калак бурдорӣ
لب امید بخندد چو کلک برداری
Дар ниёз бабандӣ чу даст бигушое
در نیاز ببندی چو دست بگشایی
?герат замона нахонам сабаб дар он бошад
گرت زمانه نخوانم سبب در آن باشد
Ки ҳаст дар сару табъи замонаи раъное
که هست در سر و طبع زمانه رعنایی
Замонаи ҷуз ба бади аҳли фазли нгроид
زمانه جز به بد اهل فضل نگراید
Ту ҷуз ба тарбияти аҳл фазл нагароӣ
تو جز به تربیت اهل فضل نگرایی
Аҷаб кунӣ ки замонаи марои нбхшоид
عجب کنی که زمانه مرا نبخشاید
Ту аз замона баӣ чун марои нбхшоиӣ
تو از زمانه بهی چون مرا نبخشایی
Манам ки мадҳу санои ҷузи бадеъи нороим
منم که مدح و ثنا جز بدیع نارایم
Туе ки мадҳу санои бадеъро шоиӣ
تویی که مدح و ثنای بدیع را شایی
Мдиҳи ман ки равад ҷуз ба ҷойгаҳ наравад
مدیح من که رود جز به جایگه نرود
Ки ҳеҷ қадар надорад мдиҳ ҳар ҷое
که هیچ قدر ندارد مدیح هر جایی
Марои ҳамеи ғаму ранҷи ниёзи бгзоид
مرا همی غم و رنج نیاز بگزاید
Ғами ниёзи маро чун ба ҷӯади нгзоиӣ
غم نیاز مرا چون به جود نگزایی
Агар атоӣ ба мавқеи яке ҳазор буд
اگر عطای به موقع یکی هزار بود
Атоӣ ман нарасонӣ крои ҳаме бое
عطای من نرسانی کرا همی بایی
Серуми зи фахр ба ҷавзо расад чу ин хизмат
سرم ز فخر به جوزا رسد چو این خدمت
Ба маҷлис ту бихонад азизи ҷавзое
به مجلس تو بخواند عزیز جوزایی
Ҳамеша то тану ҷон аз замона осоед
همیشه تا تن و جان از زمانه آساید
Ба ком хеш бизӣ то замонаи Фрсоиӣ
به کام خویش بزی تا زمانه فرسایی
Бақои умр ба зикраст ва ман ба шеъри бадеъ
بقای عمر به ذکر است و من به شعر بدیع
Чунон кунам ки ба умр аз замона беш ое
چنان کنم که به عمر از زمانه بیش آیی