Моҳро монад Рахши нокоста

ماه را ماند رُخش ناکاسته

Зулф чун шаби моҳро ороста

زلف چون شب ماه را آراسته

Сарви болоӣ ки чун болой ӯ

سرو بالایی که چون بالای او

Боғбони як сарви нопероста

باغبان یک سرو ناپیراسته

То марои савдои он ма дар сар аст

تا مرا سودای آن مه در سر است

Моҳро монами валикини коста

ماه را مانم ولیکن کاسته

Дар нишаст ва хост чун сарвасту ма

در نشست و خاست چون سرو است و مه

Фитнае зон сарву маи бархеста

فتنه‌ای زان سرو و مه برخاسته

Аз ҳамаи хубони дил ӯро хоста аст

از همه خوبان دل او را خواسته است

Ҳам дилаш дорам фидои ҳам хоста

هم دلش دارم فدا هم خواسته