Макун бо хоксорони саркашӣ дар рӯзгори хат

مکن با خاکساران سرکشی در روزگار خط

Ки май печади бисоти ҳасанро барҳами ғубори хат

که می پیچد بساط حسن را برهم غبار خط

Бароти осмонии боз гардидан наме донад

برات آسمانی باز گردیدن نمی داند

Ба оби теғ ҳайҳот аст биншинад ғубори хат

به آب تیغ هیهات است بنشیند غبار خط

Набошад сарфарозии як дами афзӯни шуълаи хас ро

نباشد سرفرازی یک دم افزون شعله خس را

Манеҳ зинҳори дил бар давлати нопойдори хат

منه زنهار دل بر دولت ناپایدار خط

Табассум мекунӣ чун барқ бепарво , наме доне

تبسم می کنی چون برق بی پروا، نمی دانی

Ки дорад гиряҳо дар остини абри баҳори хат

که دارد گریه ها در آستین ابر بهار خط

Макун астодгии зин беш дар таъбири аҳволам

مکن استادگی زین بیش در تعبیر احوالم

Ки омад офтобат бар лаби бом аз ғубори хат

که آمد آفتابت بر لب بام از غبار خط

Асар бисёр мебошад дуои домани шаб ро

اثر بسیار می باشد دعای دامن شب را

Ба ҳасан умедҳо дорад дилам дар рӯзгори хат

به حسن امیدها دارد دلم در روزگار خط

Турогар шастаи рӯйон занг мешӯйанд аз хотир

ترا گر شسته رویان زنگ می شویند از خاطر

Марои зангор аз дил мезадойад сабзаи дори хат

مرا زنگار از دل می زداید سبزه دار خط

Шаби кӯтаҳ ба хуршеди дурахшони зуди пайвандад

شب کوته به خورشید درخشان زود پیوندد

Ба чашми ман зиёд аз зулф бошад эътибори хат

به چشم من زیاد از زلف باشد اعتبار خط

Ба рӯзи мо чаҳ мекарданд ин сангини дилони соиб

به روز ما چه می کردند این سنگین دلان صائب

Агар медошт чун зулфи имтидодии рӯзгори хат

اگر می داشت چون زلف امتدادی روزگار خط