Аз ҷунуни ин олами бегонаро гум карда ам

از جنون، این عالَمِ بیگانه را گم کرده‌ام

Осмони сайрами замини хонаро гум карда ам

آسمان‌سیرم زمینِ خانه را گم کرده‌ام

На ман аз худ на касе аз ҳол ман дорад хабар

نه من از خود، نه کسی از حالِ من دارد خبر

Дили маро ва ман дили девонаро гум карда ам

دل، مرا و من، دلِ دیوانه را گم کرده‌ام

Чун сулаймонам ки аз каф додаам тоҷу нигин

چون سلیمانم که از کف داده‌ام تاج و نگین

То змстии шишау паймонаро гум карда ам

تا ز مستی، شیشه و پیمانه را گم کرده‌ام

Аз ман беоқибат оғоз ҳастиро мапурс

از منِ بی‌عاقبت، آغازِ هستی را مپرس

Каз гронхўобии сроФсонаҳро гум карда ам

کز گران‌خوابی، سرِ افسانه را گم کرده‌ام

Дар чунин вақте ки бепарвоз шуд зулфи сухан

در چنین وقتی که بی‌پرواز شد زلفِ سخن

Аз парешони хотриҳои шонаро гум карда ам

از پریشان‌خاطری‌ها، شانه را گم کرده‌ام

Бас ки дар як ҷои з ғалатоне намегирад қарор

بس که در یک‌جا ز غلطانی نمی‌گیرد قرار

Дар назари он гавҳари икдонаҳро гум карда ам

در نظر، آن گوهرِ یکدانه را گم کرده‌ام

Тифл мегиряд чу роҳи хонаро гум ме кунад

طفل می‌گرید چو راهِ خانه را گم می‌کند

Чун нигарем ман ки соҳибхонаро гум карда ам

چون نگریم من که صاحب‌خانه را گم کرده‌ام؟

Ба ки дар дунбол дил бошам ба ҳар ҷо ме равад

به که در دنبالِ دل باشم به هرجا می‌رود

Ман ки соиби каъбау бтхонаҳро гум карда ам

من که «صائب»، کعبه و بتخانه را گم کرده‌ام