Риштаи умедро то чанд пайвандам ба халқ

رشته امید را تا چند پیوندم به خلق

То ба кӣ шерозаи болу пар анқо кунам

تا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم

Май рбоиндши зи дасти икдгри хубони чўгл

می ربایندش ز دست یکدگر خوبان چوگل

Ман дил гум гашта худро куҷо кунам

من دل گم گشته خودرا کجا کنم

Бо чунин комӣ ки аз талхии сухан ромӣ газад

با چنین کامی که از تلخی سخن رامی گزد

Ҳайфам ояд туф ба рӯй мардум дунё кунам

حیفم آید تف به روی مردم دنیا کنم

Ҳар касе барқи таҷаллиро намедонад забон

هر کسی برق تجلی را نمی داند زبان

Чун Абӯтолиби климӣ аз куҷои пидокнм

چون ابوطالب کلیمی از کجا پیداکنم

Май рӯм бар қуллаи қофи қаноат ҷо кунам

می روم بر قله قاف قناعت جا کنم

Байзаи умедро зери пар анқо кунам

بیضه امید را زیر پر عنقا کنم

Пои хами гирами з даст андоз кулуфт вораам

پای خم گیرم ز دست انداز کلفت وارهم

Даст бурдорам зи сар дар гардан мино кунам

دست بردارم ز سر در گردن مینا کنم

Аз ҳазизи пастӣ фитрат барорам хеш ро

از حضیض پستی فطرت برآرم خویش را

Ошён бар шохсори авҷ истиғно кунам

آشیان بر شاخسار اوج استغنا کنم

Сарви оҳами як сарви гардани з тӯбо бугзарад

سرو آهم یک سرو گردن ز طوبی بگذرد

Чун хаёли қомати он шуъла раъно кунам

چون خیال قامت آن شعله رعنا کنم

Шуд баннои гӯшами сияҳ чун лола аз ҳарфи дурушт

شد بنا گوشم سیه چون لاله از حرف درشت

Бахти сабзии кӯ ки ҷо дар домани сҳрокнм

بخت سبزی کو که جا در دامن صحراکنم