Мо ки сатри каҳкашон аз лавҳи гардун хонда ем

ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم

Дар хати девонии занҷир , оҷиз монда ем

در خط دیوانی زنجیر، عاجز مانده ایم

Дар сари бозори маҳшари даст мо хоҳад гирифт

در سر بازار محشر دست ما خواهد گرفت

Дар масофи орзӯи дастӣ ки бар дил монда ем

در مصاف آرزو دستی که بر دل مانده ایم

Ранҷиши биҷои гули худрӯии боғ дӯстӣ аст

رنجش بیجا گل خودروی باغ دوستی است

Варна мо кӣ душмани худро зи худ ранҷондаем ?

ورنه ما کی دشمن خود را ز خود رنجانده ایم؟

Уқда меуфтад ба кори ғунчаи гул аз насим

عقده می افتد به کار غنچه گل از نسیم

Дар гулистонӣ ки мо сар дар гиребон монда ем

در گلستانی که ما سر در گریبان مانده ایم

Чашми кӯтаҳи байни таманноӣ қиёмат ме кунад

چشم کوته بین تمنای قیامت می کند

Мо зи пушти ин номаро навъе ки бояд хонда ем

ما ز پشت این نامه را نوعی که باید خوانده ایم

Ин замон дар забти ашки хеш соиб оҷизем

این زمان در ضبط اشک خویش صائب عاجزیم

Мо ки аз дарёи Аннани сайлро пичондаҳ ем

ما که از دریا عنان سیل را پیچانده ایم