Умеди чарби нармӣ аз хасисон ҷаҳон дорам

امید چرب نرمی از خسیسان جهان دارم

Чаҳ маҷнӯнам ки чашми равған аз рег равон дорам

چه مجنونم که چشم روغن از ریگ روان دارم

Фурӯғи офтобам , саркашӣ аз ман наме ояд

فروغ آفتابم، سرکشی از من نمی آید

Агар бар осмон бошам назар бар остон дорам

اگر بر آسمان باشم نظر بر آستان دارم

Ба ҳар ҷониб ки рўоўрми шикастам бар шикаст ояд

به هر جانب که روآورم شکستم بر شکست آید

Ҳамеша ҳамчуи ранги ошиқони рӯ дар хазон дорам

همیشه همچو رنگ عاشقان رو در خزان دارم

Забони гандумин нони маро пухтааст дар олам

زبان گندمین نان مرا پخته است در عالم

Чаро чун хӯшаи гардани каҷ ба пеши ин ва он дорам

چرا چون خوشه گردن کج به پیش این و آن دارم

Ба ман аз рахнаи девор , худро май расонади гул

به من از رخنه دیوار، خود را می رساند گل

Чаҳ лозими доман дар юзаи пеш боғбон дорам

چه لازم دامن در یوزه پیش باغبان دارم

Ба зоҳири хандаи рӯ афтодаам чун субҳдам , аммо

به ظاهر خنده رو افتاده ام چون صبحدم، اما

Табӣ чун офтоби грмрў дар устихон дорам

تبی چون آفتاب گرمرو در استخوان دارم

Надорад реша дар хоки таъаллуқи сарви озодам

ندارد ریشه در خاک تعلق سرو آزادم

Дилии омодаи парвоз чун барг хазон дорам

دلی آماده پرواز چون برگ خزان دارم

зи чархи оҳанӣни боз ва чаро чун тири нгризм

ز چرخ آهنین باز و چرا چون تیر نگریزم

Тани хушкии муҳайёӣ шикастан чун камон дорам

تن خشکی مهیای شکستن چون کمان دارم

Ба андаки сахте чун нахли мум аз ҳам наме пошам

به اندک سختیی چون نخل موم از هم نمی پاشم

Агар чаҳ мағзам аммо ҷони сахт устихон дорам

اگر چه مغزم اما جان سخت استخوان دارم

Зулайхои ҳимматӣ дар арсаи олам наме байнам

زلیخا همتی در عرصه عالم نمی بینم

Вагар на ҷинси Юсуфи корвон дар корвон дорам

وگر نه جنس یوسف کاروان در کاروان دارم

Мизоҷи нозуки аҳбобро фаҳмидаам соиб

مزاج نازک احباب را فهمیده ام صائب

Чу ғунчаи меҳри хомӯшӣ ба лаб бо сад забон дорам

چو غنچه مهر خاموشی به لب با صد زبان دارم