Чашми умед ба мижгонтар худ дорем

چشم امید به مژگان تر خود داریم

Рӯй худ тоза ба оби гуҳар худ дорем

روی خود تازه به آب گهر خود داریم

Суҳбати мо ба нигаҳбонӣ дам ме гузарад

صحبت ما به نگهبانی دم می گذرد

Теғ бар кафи ҳамаи ҷои пушти сар худ дорем

تیغ بر کف همه جا پشت سر خود داریم

Миннати партави хуршеду пари коҳ яке аст

منت پرتو خورشید و پر کاه یکی است

Мо ки шамъӣ чу фурӯғи гуҳар худ дорем

ما که شمعی چو فروغ گهر خود داریم

Ба гули абр баҳорон набӯд деҳқон ро

به گل ابر بهاران نبود دهقان را

Ин умедӣ ки ба домонтар худ дорем

این امیدی که به دامان تر خود داریم

Нест бар нохуни мо нақш дар озории мӯр

نیست بر ناخن ما نقش در آزاری مور

Ҳар чаҳ дорем ба лухти ҷигар худ дорем

هر چه داریم به لخت جگر خود داریم

Қосид ва нома набошад сафари анқо ро

قاصد و نامه نباشد سفر عنقا را

Гӯши беҳуда ба роҳи хабар худ дорем

گوش بیهوده به راه خبر خود داریم

Чист фирдавс ки дар дидаи мо ҷилва кунад

چیست فردوس که در دیده ما جلوه کند

Мо гумонҳо ба ғурури назар худ дорем

ما گمانها به غرور نظر خود داریم

Гӯшаи доман холӣаст , ки чашмаши мрсод !

گوشه دامن خالی است، که چشمش مرساد!

Ончӣ аз тӯшаи раҳ бар камар худ дорем

آنچه از توشه ره بر کمر خود داریم

Моу андешаи дастор , худо напасандад !

ما و اندیشه دستار، خدا نپسندد!

Ба сари дӯст агар фикри сар худ дорем

به سر دوست اگر فکر سر خود داریم

Аз ънондории барқ обила зад дасти саҳоб

از عنانداری برق آبله زد دست سحاب

Чун Аннани дили ошиқи сафар худ дорем

چون عنان دل عاشق سفر خود داریم

Хушк гардид ва нашуд тифлии азуи ширини ком

خشک گردید و نشد طفلی ازو شیرین کام

Хиҷлат аз нахли дил бесамар худ дорем

خجلت از نخل دل بی ثمر خود داریم

Зонҳмаҳи қаср ки кардем банно , қисмати мо

زانهمه قصر که کردیم بنا، قسمت ما

Хишт хомӣаст ки дар зери сар худ дорем

خشت خامی است که در زیر سر خود داریم

Хизри ин бодияи дунбол хабар ме гардад

خضر این بادیه دنبال خبر می گردد

Чаҳ хабари мо зи дили бихбр худ дорем

چه خبر ما ز دل بیخبر خود داریم

Пояи ҳасан тўсҳластгар аз моҳи гузашт

پایه حسن توسهل است گر از ماه گذشت

Беш аз йени файзи гумон бо назар худ дорем

بیش از ین فیض گمان با نظر خود داریم

Шуъла аз оқибати сайри шарари бихбрст

شعله از عاقبت سیر شرر بیخبرست

Чаҳ хабари мо зи дили нави сафар худ дорем

چه خبر ما ز دل نو سفر خود داریم

Аз ғуборӣ ки рабӯдем зи ҷавлонгоҳаш

از غباری که ربودیم ز جولانگاهش

Миннат рӯй замин бар назар худ дорем

منت روی زمین بر نظر خود داریم

Соиби он рӯзи сияҳи бод ки равшан созем

صائب آن روز سیه باد که روشن سازیم

Барқи оҳӣ ки ниҳон дар ҷигар худ дорем

برق آهی که نهان در جگر خود داریم