Аз он замон ки ба зулф ту мубталост дилам

از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلم

Агар ба каъба равад рӯй брқФости дилам

اگر به کعبه رود روی برقفاست دلم

Хабари зи соя худ нест сайди ваҳшӣ ро

خبر ز سایه خود نیست صید وحشی را

Ман рамида чаҳ донам ки дар куҷост дилам

من رمیده چه دانم که در کجاست دلم

Чаҳ нисбатаст ба ойӣнаи иштиёқи маро

چه نسبت است به آیینه اشتیاق مرا

Ки оби гашт ва ҳамон ташна лақост дилам

که آب گشت و همان تشنه لقاست دلم

Ба хашму нози маро ноумед натавон кард

به خشم و ناز مرا ناامید نتوان کرد

Ба шеваҳои ғариб ту ошност дилам

به شیوه های غریب تو آشناست دلم

Ба ман кашокаши гардун чаҳ метавонад кард

به من کشاکش گردون چه می تواند کرد

Ки дар ҳимояти он турраи дўтости дилам

که در حمایت آن طره دوتاست دلم

Нигоҳи ҳасрати ман тарҷумони мтлбҳост

نگاه حسرت من ترجمان مطلبهاست

Агар хамӯш аз изҳор муддаост дилам

اگر خموش از اظهار مدعاست دلم

Ба ҳасан шӯх надонам чаҳ нисбатаст маро

به حسن شوخ ندانم چه نسبت است مرا

Ки ҳеҷ ҷо на ва дар сад ҳазор ҷост дилам

که هیچ جا نه و در صد هزار جاست دلم

Бараҳнаро натавонад бараҳна кард касе

برهنه را نتواند برهنه کرد کسی

Чаҳ неъматӣаст ки бебарг ва бе навост дилам

چه نعمتی است که بی برگ و بی نواست دلم

Марои зи неъмати алвони ҳасан сирӣ нест

مرا ز نعمت الوان حسن سیری نیست

Гуруснаи чашмтар аз коса гадост дилам

گرسنه چشم تر از کاسه گداست دلم

Меӣ чун хӯни шаҳидон ба ман каромат кун

میی چون خون شهیدان به من کرامت کن

Ки аз хумор чу саҳроӣ Карбалост дилам

که از خمار چو صحرای کربلاست دلم

зи мушти хору хасами дӯд бар наме хезад

ز مشت خار و خسم دود بر نمی خیزد

зи бас ки волаи он оташин лақост дилам

ز بس که واله آن آتشین لقاست دلم

зи инқилоб ҷаҳон нестам ғамин соиб

ز انقلاب جهان نیستم غمین صائب

Ки дар баландӣу пастӣ ба як ҳавост дилам

که در بلندی و پستی به یک هواست دلم