зи раъшаи рафтаи буруни дасту пои зи фармонам

ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانم

Фитодааст тазалзул ба чори арқонам

فتاده است تزلزل به چار ارکانم

Шудааст нақди қиёмати марои зи перӣҳо

شده است نقد قیامت مرا ز پیریها

Асои сироти ман ва айнакаст мизонам

عصا صراط من و عینک است میزانم

Агар на субҳи қиёмат буд сифедии мӯӣ

اگر نه صبح قیامت بود سفیدی موی

Чаро чу анҷум аз афлок , рехти дандонам

چرا چو انجم از افلاک، ریخت دندانم

Шудааст мӯии серум то сифед аз перӣ

شده است موی سرم تا سفید از پیری

Чу шамъи субҳ ба нури ҳаёти ларзонам

چو شمع صبح به نور حیات لرزانم

зи заъфи тан ба замини нақш бастаам чу ғубор

ز ضعف تن به زمین نقش بسته‌ام چو غبار

Ба дасту дӯш насим сабост ҷавлонам

به دست و دوش نسیم صباست جولانم

Наме газами лаби нонеи зи сусти мағзӣҳо

نمی گزم لب نانی ز سست مغزیها

Хамири мояи ҳасрат шудааст дандонам

خمیر مایهٔ حسرت شده است دندانم

Қарор нест марои ҳамчуи гӯй бесару по

قرار نیست مرا همچو گوی بی سر و پا

Агар чаҳ қомат чун тири гашти чавгонам

اگر چه قامت چون تیر گشت چوگانم

Давоми зиндагии ман на аз танумандӣ аст

دوام زندگی من نه از تنومندی است

зи нотавонӣ бар лаб намерасад ҷонам

ز ناتوانی بر لب نمی‌رسد جانم

Зиёди марги ҳамон ғофилаи зи дили сияҳӣ

زیاد مرگ همان غافله ز دل سیهی

Шудааст қомат хам гашта тоқи нисёнам

شده است قامت خم گشته طاق نسیانم

Ба ҳарфу савти саромади ҳаёти ман соиб

به حرف و صوت سرآمد حیات من صائب

Наҳашт боди хазони баррагӣ аз гулистонам

نهشت باد خزان برگی از گلستانم