Басаст рӯй дилии мушти устихони маро

بس است روی دلی مشت استخوان مرا

зи чашм шер фитад барқ дар нистонм

ز چشم شیر فتد برق در نیستانم

зи шарм нолаам аз бас ба хок рехта аст

ز شرم ناله ام از بس به خاک ریخته است

Забон чу барг тавон рафт аз гулистонам

زبان چو برگ توان رفت از گلستانم

На завқ бӯдан ва на рӯй бози гардидан

نه ذوق بودن و نه روی باز گردیدن

Чу ханда бар лаби мотами расидаи ҳайронам

چو خنده بر لب ماتم رسیده حیرانم

Ҳамин басаст ки дар остонаи ишқам

همین بس است که در آستانه عشقم

Агар чаҳ сӯхтании ҳамчуи чӯби дарбонам

اگر چه سوختنی همچو چوب دربانم

Маро ба кунҷи қафас бар зи бӯстони соиб

مرا به کنج قفس بر ز بوستان صائب

Ки мағз мешавад аз буии гули парешонам

که مغز می شود از بوی گل پریشانم

Агар чаҳ неки ним , хоки пои никонм

اگر چه نیک نیم، خاک پای نیکانم

Аҷаб ки ташнаи бимонам , суфоли райҳонам

عجب که تشنه بمانم، سفال ریحانم

Чу риштаи қиматам аз паҳлавӣ гуҳар бошад

چو رشته قیمتم از پهلوی گهر باشد

Агар гуҳар набӯд ман ба хоки яксонам

اگر گهر نبود من به خاک یکسانم

Шавам ба хонаи мардуми нахонда чун меҳмон

شوم به خانه مردم نخوانده چون مهمان

Ки ман ба хонаи худ чун нахондаи меҳмонам

که من به خانه خود چون نخوانده مهمانم

зи абри об гирифтани вазифа садаф аст

ز ابر آب گرفتن وظیفه صدف است

Ман он ним ки ба ҳар сифлаи лаби бҷнбонм

من آن نیم که به هر سفله لب بجنبانم