Зиҳӣ аз шабнами рухсораи ?ути чашми ҳаёи равшан

زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشن

Чароғи моҳро аз шамъи рӯяти пеши пои равшан

چراغ ماه را از شمع رویت پیش پا روشن

Агар ман аз ғубори хотири худ парда бурдорам

اگر من از غبار خاطر خود پرده بردارم

Нагардад то қиёмати оби ин на Асияи равшан

نگردد تا قیامت آب این نه آسیا روشن

намеёбад Масеҳ аз нотавонии ҷисми зорам ро

نمی یابد مسیح از ناتوانی جسم زارم را

Хушо коҳӣ ки заъф ӯ шавад бар каҳрабои равшан

خوشا کاهی که ضعف او شود بر کهربا روشن

Ба доғи миннату дарди надомати барнамеи ое

به داغ منت و درد ندامت برنمی آیی

Макун аз хонаи ҳамсояи ҳаргизи шамъро равшан

مکن از خانه همسایه هرگز شمع را روشن

Насими субҳ чун парвона афтодааст дар поиш

نسیم صبح چون پروانه افتاده است در پایش

Чароғиро ки созад партави лутфи худои равшан

چراغی را که سازد پرتو لطف خدا روشن

Фалак бо танги чашмони гӯшаи чашм дигар дорад

فلک با تنگ چشمان گوشه چشم دگر دارد

Ки чун фарзанд кӯр ояд , шавад чашми гадои равшан

که چون فرزند کور آید، شود چشم گدا روشن

зи файзи рӯҳи Сайиди неъмат аллоҳаст ин соиб

ز فیض روح سید نعمت الله است این صائب

Агар на рӯй ӯ будӣ , нагаштӣ чашми мо равшан

اگر نه روی او بودی، نگشتی چشم ما روشن