Ба ҳам пайваста аз бас дар ҳарими синаи доғи ман

به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ من

Тамошое надорад ранг аз гулгашти боғи ман

تماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من

Чунон аз офтоб ишқ меҷӯшад димоғи ман

چنان از آفتاب عشق می جوشد دماغ من

Ки паҳлу мезанад бо чашмаи хуршеди доғи ман

که پهلو می زند با چشمه خورشید داغ من

Маро бардааст ваҳшат аз ҷаҳони обу гули берун

مرا برده است وحشت از جهان آب و گل بیرون

Арақи резади фалаки беҳудаи зи анҷуман дар суроғи ман

عرق ریزد فلک بیهوده ز انجمن در سراغ من

зи миннат бар дили равшан буд мурдани гуворотар

ز منت بر دل روشن بود مردن گواراتر

Шавад дасти ҳимояти боди сарсар бар чароғи ман

شود دست حمایت باد صرصر بر چراغ من

Марои зангор аз дил чун задойад бодаи лаълӣ ?

مرا زنگار از دل چون زداید باده لعلی؟

Ки май чун лолаи хӯн мурда гардад дар аёғи ман

که می چون لاله خون مرده گردد در ایاغ من

зи фикри офият осӯдаам бо дарду доғ ӯ

ز فکر عافیت آسوده ام با درد و داغ او

зи ҷӯш гул надорад сабзаи бегонаи боғи ман

ز جوش گل ندارد سبزه بیگانه باغ من

Агар чаҳ хоки ман гулранг шуд аз бодаи паймое

اگر چه خاک من گلرنگ شد از باده پیمایی

Ҳамон хамёза чун гул мезанад мавҷ аз аёғи ман

همان خمیازه چون گل می زند موج از ایاغ من

Машав аз шабнами хўнгрми ман эй шохи гули ғофил

مشو از شبنم خونگرم من ای شاخ گل غافل

Ки май сӯзади нафаси хуршеди тобон дар суроғи ман

که می سوزد نفس خورشید تابان در سراغ من

Надорад дудмони ишқ чун ман маҷлиси афрӯзӣ

ندارد دودمان عشق چون من مجلس افروزی

Сияҳ мастӣ кунад парвона аз дӯди чароғи ман

سیه مستی کند پروانه از دود چراغ من

Ба ширини кории санъати зи ширин бардаам дил ро

به شیرین کاری صنعت ز شیرین برده ام دل را

Чаро мироби ҷӯй шер набӯд снгдоғи ман ?

چرا میراب جوی شیر نبود سنگداغ من؟

Азон дорад чу доғи лола , доғи ман раги хомӣ

ازان دارد چو داغ لاله، داغ من رگ خامی

Ки беш аз доғ , шӯри ишқ май сӯзади димоғи ман

که بیش از داغ، شور عشق می سوزد دماغ من

зи таъсири дуоӣ ҷавшан менашканад соиб

ز تأثیر دعای جوشن می نشکند صائب

Ба санги хора чун ёқӯт агар ғалатади аёғи ман

به سنگ خاره چون یاقوت اگر غلطد ایاغ من