Наболад бар худ аз шӯҳрати дили нозуки хаёли ман

نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال من

зи ангушти ишорат беш май коҳади ҳилоли ман

ز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من

зи барқи тишнагӣ аз хирмани ман дӯд агар хезад

ز برق تشنگی از خرمن من دود اگر خیزد

Ба оби зиндагии лаб тар намесозад суфоли ман

به آب زندگی لب تر نمی سازد سفال من

Набинад бо ҳазорон чашми пеши пои худ гардун

نبیند با هزاران چشم پیش پای خود گردون

Агар аз дили қадами берун наад гирди малоли ман

اگر از دل قدم بیرون نهد گرد ملال من

Таманнои висолаш чун ба гирд хотирам гардад ?

تمنای وصالش چون به گرد خاطرم گردد؟

Прирўиӣ ки аз тамкин наёяд дар хаёли ман

پریرویی که از تمکین نیاید در خیال من

Ба умед чаҳ рӯзи ҳашар аз лаб меҳр бурдорам ?

به امید چه روز حشر از لب مهر بردارم؟

Ки кӯтаҳ мекунад тӯли замонро арзи ҳоли ман

که کوته می کند طول زمان را عرض حال من

зи ҳайрати сарвҳоро меравад аз ёд болидан

ز حیرت سروها را می رود از یاد بالیدن

Ба ҳар гулшан ки гардад ҷилвагар нозуки ниҳоли ман

به هر گلشن که گردد جلوه گر نازک نهال من

Азон аз фарбеҳӣ чун моҳ май созами тиҳии паҳлу

ازان از فربهی چون ماه می سازم تهی پهلو

Ки беш аз бадар нохун мезанад бар дили ҳилоли ман

که بیش از بدر ناخن می زند بر دل هلال من