Дилро ба оташи нафаси гарм об кун

دل را به آتش نفس گرم آب کن

эй ғофил аз хазони гули худро гулоб кун

ای غافل از خزان گل خود را گلاب کن

Чун шуълаи хуши броӣ ба дилҳои хўнчкон

چون شعله خوش برآی به دلهای خونچکان

Нақлу шароби хеши зи ашк кабоб кун

نقل و شراب خویش ز اشک کباب کن

Аз умр ҳар нафас ки ба афсӯс бугзарад

از عمر هر نفس که به افسوس بگذرد

Субҳи умеди хеши ҳамонро ҳисоб кун

صبح امید خویش همان را حساب کن

Вайронаро чаҳ фарш ба аз нури офтоб ?

ویرانه را چه فرش به از نور آفتاب؟

Таъмири дил ба соғар чун офтоб кун

تعمیر دل به ساغر چون آفتاب کن

Дар шиша кардааст турои осмон чу дев

در شیشه کرده است ترا آسمان چو دیو

Ин шишаи хонаро ба дами гарм об кун

این شیشه خانه را به دم گرم آب کن

Бар хотири латиф бузургон машав гарон

بر خاطر لطیف بزرگان مشو گران

Лангари дарин муҳӣт ба қадар ҳубоб кун

لنگر درین محیط به قدر حباب کن

Тнҳоӣит мабод ба исён кунад далер

تنهائیت مباد به عصیان کند دلیر

Аз худ фузуни зи мардуми дигар ҳиҷоб кун

از خود فزون ز مردم دیگر حجاب کن

Шамъ аз барои сӯхтану роҳ рафтан аст

شمع از برای سوختن و راه رفتن است

Дилро надодаанд ки болин хароб кун

دل را نداده اند که بالین خراب کن

Оҷиз буд зи ҳифзи Аннани дасти раъшаи дор

عاجز بود ز حفظ عنان دست رعشه دار

То мумкинаст тавбаи з май дар шабоб кун

تا ممکن است توبه ز می در شباب کن

Ин рангҳои ориятӣ нест пойдор

این رنگهای عاریتی نیست پایدار

Мӯии сифедро зи дили худ хизоб кун

موی سفید را ز دل خود خضاب کن

Пеши фалаки шикояти шабҳои худ мабар

پیش فلک شکایت شبهای خود مبر

Субҳ аз баёзи гардан ӯ интихоб кун

صبح از بیاض گردن او انتخاب کن

Беабр мушкиласт тамошои офтоб

بی ابر مشکل است تماشای آفتاب

Соиби назораи рух ӯ дар ниқоб кун

صائب نظاره رخ او در نقاب کن