Ҷунун ганҷӣаст гўҳрхиз , занҷири аждаҳоӣ ӯ

جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای او

Туҳидастӣ набинад ҳар ки шуд дар ганҷи пой ӯ

تهیدستی نبیند هر که شد در گنج پای او

зи қаҳти дил чаҳ хоҳад кард хати ҷонФзоӣ ӯ

ز قحط دل چه خواهد کرد خط جانفزای او

Ки дил дар сина ҳо нагузошт холи дилрабоӣ ӯ

که دل در سینه ها نگذاشت خال دلربای او

зи дасти кӯтаҳи ушшоқи корӣ барнаме ояд

ز دست کوته عشاق کاری برنمی آید

Магар болидан аз ҳам бугсалади банди қабоӣ ӯ

مگر بالیدن از هم بگسلد بند قبای او

Лаб чун шукраш аз гармии шер об ме гардад

لب چون شکرش از گرمی شیر آب می گردد

Магар аз шира ҷонҳо кунад модари ғизоӣ ӯ

مگر از شیره جانها کند مادر غذای او

Гузорад азтрозў дар фалохани моҳи канъон ро

گذارد ازترازو در فلاخن ماه کنعان را

Азизи Миср агар бинад ҷамоли ҷонФзоӣ ӯ

عزیز مصر اگر بیند جمال جانفزای او

Чаро аз парда берун ояд он ғоратгари ҷонҳо ?

چرا از پرده بیرون آید آن غارتگر جانها؟

Ки чашмӣ нест дар олами сазовори лақоӣ ӯ

که چشمی نیست در عالم سزاوار لقای او

Ним огоҳ аз зулфи расояш , ӣнқадар донам

نیم آگاه از زلف رسایش، اینقدر دانم

Ки аз дилҳо тарозуи гашти мижгони расоӣ ӯ

که از دلها ترازو گشت مژگان رسای او

Чу доғи тоза аз зери сиёҳӣ барнаме ояд

چو داغ تازه از زیر سیاهی برنمی آید

Зулоли зиндагӣ аз шарми лаъли ҷонФзоӣ ӯ

زلال زندگی از شرم لعل جانفزای او

Магар бар безабониҳои ман раҳмӣ кунад , варна

مگر بر بی زبانی های من رحمی کند، ورنه

Таманноро забон дар ком май сӯзади ҳаёӣ ӯ

تمنا را زبان در کام می سوزد حیای او

Чисон дар бар кашам чун перҳани он сарви симинро ?

چسان در بر کشم چون پیرهن آن سرو سیمین را؟

Ки рангам май пурд аз дидани ранги қабоӣ ӯ

که رنگم می پرد از دیدن رنگ قبای او

зи кори дили гиреҳ , чун ашк аз мижгон , фурӯи резад

ز کار دل گره، چون اشک از مژگان، فرو ریزد

Чу ояд дар табассуми ғунчаи мушкили гушой ӯ

چو آید در تبسم غنچه مشکل گشای او

Тблкор ту дорад изтиробӣ дар ҷаҳонгардӣ

طبلکار تو دارد اضطرابی در جهانگردی

Ки пиндории заминро май кашанд аз зери пой ӯ

که پنداری زمین را می کشند از زیر پای او

Талоши қурби фақр аз ҳар ҷгрдорӣ наме ояд

تلاش قرب فقر از هر جگرداری نمی آید

Ки нақш панҷа шераст нақши бӯрёӣ ӯ

که نقش پنجه شیرست نقش بوریای او

Сбксирӣ ки аз доғи ҷунун саргарме дорад

سبکسیری که از داغ جنون سرگرمیی دارد

Чироғон мешавад домони дашт аз нақши пой ӯ

چراغان می شود دامان دشت از نقش پای او

Марои ойӣнаи рӯе чун Сикандари ташна лаб дорад

مرا آیینه رویی چون سکندر تشنه لب دارد

Ки умри ҷовдон торӣаст аз зулфи расоӣ ӯ

که عمر جاودان تاری است از زلف رسای او

Магари завқи худорои ниқобашро барандозад

مگر ذوق خودآرایی نقابش را براندازد

Вагарнаи ошиқи мискин чаҳ дорад рӯнамоӣ ӯ ?

وگرنه عاشق مسکین چه دارد رونمای او؟

намедонам айёри лутфу қаҳрашро , ҳамин донам

نمی دانم عیار لطف و قهرش را، همین دانم

Ки чун тири қазо дар дил нишинад ҳар адоӣ ӯ

که چون تیر قضا در دل نشیند هر ادای او

намедонам куҷои он шохи гулро дидаам соиб

نمی دانم کجا آن شاخ گل را دیده ام صائب

Ки хӯнамро ба ҷӯш оварад ранги ошноӣ ӯ

که خونم را به جوش آورد رنگ آشنای او