Нагардад бесафо аз хати лаби гўҳрнсор ӯ

نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار او

Ки мешавед сиёҳиро ақиқи обдор ӯ

که می شوید سیاهی را عقیق آبدار او

Сеӣ сарвӣ ки чашми ман сифед аз интизораш шуд

سهی سروی که چشم من سفید از انتظارش شد

зи тамкини барнамеи хезади ғубор аз раҳгузор ӯ

ز تمکین برنمی خیزد غبار از رهگذار او

Шавад чун нофи оҳӯи машки хӯн дар ҳалқаи чашмаш

شود چون ناف آهو مشک خون در حلقه چشمش

Ба хотир бигузаранд ҳар ки зулфи мшкбор ӯ

به خاطر بگذراند هر که زلف مشکبار او

Куҷои худдорӣ аз парвона бетоб меояд ?

کجا خودداری از پروانه بی تاب می آید؟

Дар он маҳфил ки бо миҷмар ба рақс ояд шарор ӯ

در آن محفل که با مجمر به رقص آید شرار او

Май мамзуҷро аз сарфи беҳтар ме тавон хӯрдан

می ممزوج را از صرف بهتر می توان خوردن

Зиёд аз чашм бошад файзи лаъли обдор ӯ

زیاد از چشم باشد فیض لعل آبدار او

Ду олам гар шавад зеру зибр аз ҷо наме хезад

دو عالم گر شود زیر و زبر از جا نمی خیزد

Сапандиро ки бар оташи нишонди интизор ӯ

سپندی را که بر آتش نشاند انتظار او

Тамом умр бошад равзанаш аз рӯз дигар хуштар

تمام عمر باشد روزنش از روز دگر خوشتر

Шабӣ чун зулф ҳар каси сргзорд дар канор ӯ

شبی چون زلف هر کس سرگذارد در کنار او

Ҳалолаши бод ҳар обӣ ки май нӯшади дарин гулшан

حلالش باد هر آبی که می نوشد درین گلشن

Чу то он кас ки гардад об май дар ҷӯйбор ӯ

چو تا آن کس که گردد آب می در جویبار او

Ба ҷои ашк , оби зиндагӣ дар дида аш гардад

به جای اشک، آب زندگی در دیده اش گردد

Дил ҳар кас ки чун соиб шавад ойӣнаи дор ӯ

دل هر کس که چون صائب شود آیینه دار او