зи каъбаи санг ба дил мезанад халил аз ту

ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو

Алиф ба сина кашад боли Ҷабраил аз ту

الف به سینه کشد بال جبرئیل از تو

Чаҳ орзӯӣ шаҳодат кунам , ки сӯхта аст

چه آرزوی شهادت کنم، که سوخته است

Ба доғи яъси ҷгргўшаҳи халил аз ту

به داغ یأس جگرگوشه خلیل از تو

Кӣми ман ва чаҳ буд қадари сайди лоғари ман ?

کیم من و چه بود قدر صید لاغر من؟

Ки хӯни Хизру масеҳо буд сиблат аз ту

که خون خضر و مسیحا بود سبیل از تو

Магар ба хеш далолат кунӣ маро , варна

مگر به خویش دلالت کنی مرا، ورنه

Шудааст хушк чу санги нишони далел аз ту

شده است خشک چو سنگ نشان دلیل از تو

Ба даргаи ту бузургӣ намерасад ба касе

به درگه تو بزرگی نمی رسد به کسی

Ки сангсори абобили гашти фил аз ту

که سنگسار ابابیل گشت فیل از تو

Чаро кулем ту аз шӯри баҳри андешад ?

چرا کلیم تو از شور بحر اندیشد؟

Ки шоҳроҳ наҷот аст равад нил аз ту

که شاهراه نجات است رود نیل از تو

Бароти синаи гарми маро ба доғ навис

برات سینه گرم مرا به داغ نویس

Биҳишту кавсару таснӣму слсбил аз ту

بهشت و کوثر و تسنیم و سلسبیل از تو

Чу баргҳои хазон дида метапад бар хок

چو برگهای خزان دیده می تپد بر خاک

Забони ақлу пару боли Ҷабраил аз ту

زبان عقل و پر و بال جبرئیل از تو

Тараҳҳумаст бар он содаи дил ки чун соиб

ترحم است بر آن ساده دل که چون صائب

Кунад зи ҳоли қаноат ба қолу қил аз ту

کند ز حال قناعت به قال و قیل از تو