Натавон дар обу оина дидани мисоли ту

نتوان در آب و آینه دیدن مثال تو

Чун мади оҳ соя надорад ниҳоли ту

چون مد آه سایه ندارد نهال تو

Сайд ҳарам надошт зи теғи ту ҷони дареғ

صید حرم نداشت ز تیغ تو جان دریغ

Ман хӯни хешро накунам чун ҳалоли ту

من خون خویش را نکنم چون حلال تو

Аз ман намонда ишқ ба ҷои ғайри дарду доғ

از من نمانده عشق به‌جا غیر درد و داغ

Он ба ки нагузарам ба дил бе малоли ту

آن به که نگذرم به دل بی‌ملال تو

Мӯри ҳариси дона ба манзил наме барад

مور حریص دانه به منزل نمی‌برد

Зинсон ки май баради дили ушшоқи холи ту

زینسان که می‌برد دل عشاق خال تو

Чун буии гул ки мешавад аз барги бештар

چون بوی گل که می‌شود از برگ بیشتر

Дар парда беш файзи расонади ҷамоли ту

در پرده بیش فیض رساند جمال تو

Васли мудом ба буд аз васли гоҳи гоҳ

وصل مدام به بُوَد از وصل گاه‌گاه

Мустағнӣ аз висоли туам бо хаёли ту

مستغنی از وصال توام با خیال تو

Шуд қоматати ниҳоли зи оби ду чашми ман

شد قامتت نهال ز آب دو چشم من

Инсоф нест брнхўрм аз ниҳоли ту

انصاف نیست برنخورم از نهال تو

Гулгуна изор шавад офтоб ро

گلگونه عذار شود آفتاب را

Шуд хӯн ҳар ки ҳамчуи шафақи поймоли ту

شد خون هر که همچو شفق پایمال تو

Ошиқи туро ба гиря чаҳ сони ром худ кунад

عاشق تو را به گریه چه‌سان رام خود کند

Каз буии хӯн хеш кунад Роми ғизоли ту

کز بوی خون خویش کند رم غزال تو

Чун бо рухи ту моҳ барояд ки офтоб

چون با رخ تو ماه برآید که آفتاب

Хӯн аз шафақ арақ кунад аз инфеъоли ту

خون از شفق عرق کند از انفعال تو

Соиб шудааст танги шкргўши олимӣ

صائب شده است تنگ شکرگوش عالمی

Аз гуфтугӯии тӯтии ширини мақоли ту

از گفتگوی طوطی شیرین مقال تو