эй фитнаи сояпарвар сарви равони ту

ای فتنه سایه پرور سرو روان تو

Ма дар каманди кокули ънбрФшони ту

مه در کمند کاکل عنبرفشان تو

Аз хок чун ту шохи гулӣ брнхостаҳ аст

از خاک چون تو شاخ گلی برنخاسته است

Бар сарв , каҷ нигоҳ кунад боғбони ту

بر سرو، کج نگاه کند باغبان تو

Хӯни хӯрдаи шарм то чаманатро рисонда аст

خون خورده شرم تا چمنت را رسانده است

Ранг ҳиҷоб мечакад аз арғавони ту

رنگ حجاب می چکد از ارغوان تو

Сад таркиш аз хаданги маломати барад ба хок

صد ترکش از خدنگ ملامت برد به خاک

Хуршед агар баланд шавад дар замони ту

خورشید اگر بلند شود در زمان تو

Мардум дар орзӯии шабихуни бӯса Эй

مردم در آرزوی شبیخون بوسه ای

Ёрб ба хоб марг равад посбони ту !

یارب به خواب مرگ رود پاسبان تو!

Хуршеди умри ман ба лаби бом бӯса зад

خورشید عمر من به لب بام بوسه زد

То кӣ ба ҳарф меҳр нагардад забони ту ?

تا کی به حرف مهر نگردد زبان تو؟

Шармат ба посбони хат озодагӣ диҳад

شرمت به پاسبان خط آزادگی دهد

Дар пои сарв хоб кунад боғбони ту

در پای سرو خواب کند باغبان تو

Нанамудаи хешроу дил аз ман рабӯда аст

ننموده خویش را و دل از من ربوده است

Бисёр нозукаст адои миёни ту

بسیار نازک است ادای میان تو

Ҳоҷат ба хок кардани дом фиреб нест

حاجت به خاک کردن دام فریب نیست

Соиб бурун намеравад аз гулистони ту

صائب برون نمی رود از گلستان تو