эй шохи гули шикастаи тарафи кулоҳи ту

ای شاخ گل شکسته طرف کلاه تو

Печу хами бунафшаи зи хати сиёҳи ту

پیچ و خم بنفشه ز خط سیاه تو

Буии гул аз адаб накунад пои худ дароз

بوی گل از ادب نکند پای خود دراز

Дар сояи гулӣ ки буд хобгоҳи ту

در سایه گلی که بود خوابگاه تو

Аз печу тоб ҳалқа кунад номи офтоб

از پیچ و تاب حلقه کند نام آفتاب

Хаттӣ ки гашти ҳолаи рухсори моҳи ту

خطی که گشت هاله رخسار ماه تو

Хӯни ҳамчуи нофа дар ҷигараш машк ме шавад

خون همچو نافه در جگرش مشک می شود

Печад ба ҳар дилӣ ки хати дили сиёҳи ту

پیچد به هر دلی که خط دل سیاه تو

Дигари шикастаи дили худро накард рост

دیگر شکسته دل خود را نکرد راست

Афтод чашм ҳар ки ба тарафи кулоҳи ту

افتاد چشم هر که به طرف کلاه تو

Дар чашм аҳл дид , хиёбон ҷинат аст

در چشم اهل دید، خیابان جنت است

Ҳар чоки синае ки шавад шоҳроҳи ту

هر چاک سینه ای که شود شاهراه تو

Фардо чаҳ хокҳои надомат ба сар кунад

فردا چه خاکهای ندامت به سر کند

Имрӯз ҳар дилӣ ки нашуд хоки роҳи ту

امروز هر دلی که نشد خاک راه تو

Дил чун ҷаҳди зи банди ту бидодгар , ки ҳаст

دل چون جهد ز بند تو بیدادگر، که هست

Як ҳалқаи чашми шӯхи зи доми нигоҳи ту

یک حلقه چشم شوخ ز دام نگاه تو

Бо қомати хамидаи азин дар куҷо равад ?

با قامت خمیده ازین در کجا رود؟

Соиб ки бохти нақди ҷавонӣ ба роҳи ту

صائب که باخت نقد جوانی به راه تو