Пеши ағёр аз баҳори тозаи рӯи гулшан тарӣ

پیش اغیار از بهار تازه رو گلشن تری

Аз дили худ дар шикасти кори ман оҳан тарӣ

از دل خود در شکست کار من آهن تری

Бо рақибон май диҳӣ аз кафи Аннани ихтиёр

با رقیبان می دهی از کف عنان اختیار

Бо асирон аз ду чашми шӯхи худ тавсан тарӣ

با اسیران از دو چشم شوخ خود توسن تری

Хор шарм олуд моро даст домангир нест

خار شرم آلود ما را دست دامنگیر نیست

Варна сад пероҳан аз гулзор ,тар доман тарӣ

ورنه صد پیراهن از گلزار، تر دامن تری

Чун нашуд оғӯши мӯрӣ аз ту ҳаргизи комёб

چون نشد آغوش موری از تو هرگز کامیاب

Зин чаҳ ҳосил каз гул бе хори хуши хирмантарӣ ?

زین چه حاصل کز گل بی خار خوش خرمن تری؟

То ба ҳушёрӣ чаҳ бошад нури рухсорат , ки ту

تا به هشیاری چه باشد نور رخسارت، که تو

Дар сияҳи мастии зи шамъи осмони равшан тарӣ

در سیه مستی ز شمع آسمان روشن تری

Дорӣ аз шарми гунаҳи сар дар гиребон чун қадаҳ

داری از شرم گنه سر در گریبان چون قدح

Варна аз миноӣ май бисёр хуши гардан тарӣ

ورنه از مینای می بسیار خوش گردن تری

Бар чароғи мо ки мемерад барои сӯхтан

بر چراغ ما که می میرد برای سوختن

Ҳар қадари хушкии фузун аз ҳади барии равған тарӣ

هر قدر خشکی فزون از حد بری روغن تری

Хори урёнӣ чу бояд доман аз дунё фишонд

خار عریانی چو باید دامن از دنیا فشاند

Чун ба зар дастат расад аз ғунчаи пурдоман тарӣ

چون به زر دستت رسد از غنچه پردامن تری

Аз баҳору боғи ин бстонсро эй андалеб

از بهار و باغ این بستانسرا ای عندلیب

Гар бисозӣ бо дили сдпораҳи хуши гулшан тарӣ

گر بسازی با دل صدپاره خوش گلشن تری

Хонаи дили тира аз чашми парешон сайр туаст

خانه دل تیره از چشم پریشان سیر توست

Гар бабандӣ равзани ин хонаро равшан тарӣ

گر ببندی روزن این خانه را روشن تری

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки гуяд мавлавӣ

این جواب آن غزل صائب که گوید مولوی

Дар ду чашм ман нишин эй он ки аз ман ман тарӣ

در دو چشم من نشین ای آن که از من من تری