Ганҷур
-
Соиби табризӣ
-
Девони ашъор
-
мтолъ
-
Шумораи 447
Аз хамӯшӣ мо зи дасти ҳарзаи нолон руста ем
Мо дар манзил ба рӯй худ зи берун баста ем
←
қаблӣ
Шумораи 446: Гарчи дар роҳ сухан кардааст аз сари пои қалам
баъдӣ
Шумораи 448: Мо ба ранҷиши иктифо аз тундхуён карда ем
→