Доне ки чист бори тарозуии ин ду дам

دانی که چیست بار ترازوی این دو دم

Ин пилааш ҳадис ҳудусаст он қадам

این پله اش حدیث حدوث است آن قدم

Ободи боди малики адам зон ки дар вуҷӯд

آباد باد ملک عدم زان که در وجود

Омад ҷаҳон ва ҳар чаҳ дар ӯ ҳаст аз адам

آمد جهان و هر چه در او هست از عدم

Бо он ки пай ба паии зи паии умр май рӯм

با آن که پی به پی ز پی عمر می روم

Тундаст ончунон ки ба гардиш наме расм

تند است آنچنان که به گردش نمی رسم

Парвози дил ҳамеша ба гирд ҳарим ӯст

پرواز دل همیشه به گرد حریم اوست

Ҳаргиз ба бом кас нанашаста кабӯтарам

هرگز به بام کس ننشسته کبوترم

Дар сайдгоҳи ҳодисаи мурғи дил касе

در صیدگاه حادثه مرغ دل کسی

Ҳаргиз нахаста чнгли шаҳбози ҳамтем

هرگز نخسته چنگل شهباز همتم

Ман бар умеди лутфи ту охир гадо шудам

من بر امید لطف تو آخر گدا شدم

эй подшоҳи ҳасан , карам кун ба ман карам

ای پادشاه حسن، کرم کن به من کرم

Бо модари замона чаҳ нисбат буд маро

با مادر زمانه چه نسبت بود مرا

ӯ чап хурӯҷ карда ва ман рости омадам

او چپ خروج کرده و من راست آمدم

То омадам ба чашми сифеду сиёҳи даҳр

تا آمدم به چشم سفید و سیاه دهر

Дастам накарда тези назар бар рухи дирам

دستم نکرده تیز نظر بر رخ درم

Дар коми рӯзгор ки ҳамшира ман аст

در کام روزگار که همشیرهٔ من است

Хӯнами ҳалолтар буд аз шери модарам

خونم حلال تر بود از شیر مادرم

Товус мекунад ба дами худ мафохират

طاووس می کند به دم خود مفاخرت

То доғҳои ишқи тўшди зеби пайкарам

تا داغ های عشق توشد زیب پیکرم

Доими гули муроди ман аз хок май дамад

دایم گل مراد من از خاک می دمد

[ хорӣ ] наме фурушаму иззат наме хуррам

[خواری] نمی فروشم و عزت نمی خرم

Аз бскаҳ бардааст хаёлати марои зи ҳуш

از بسکه برده است خیالت مرا ز هوش

Дили рафтаи ҷои дигар ва ман ҷои дигарам

دل رفته جای دیگر و من جای دیگرم

Ҳаргизи дилами зи мазраъи каси хӯша чин нашуд

هرگز دلم ز مزرع کس خوشه چین نشد

Доими зи хокрўбаҳ фақраст дона ам

دایم ز خاکروبهٔ فقر است دانه ام

Ҳаргизи назар ба тамаъа накардам зи ҳирсу оз

هرگز نظر به طمعه نکردم ز حرص و آز

Бо он ки нест болу пару сайди лоғарам

با آن که نیست بال و پر و صید لاغرم

Ҳамчун ду зулф аз ду тарафи нисбатам буд

همچون دو زلف از دو طرف نسبتم بود

Бо офтоб гарчи парешону абтарам

با آفتاب گرچه پریشان و ابترم

Таъйини ин ду нисбати мазкӯрро кунам

تعیین این دو نسبت مذکور را کنم

Ман пайрави Муҳамад ( с )у оли Муҳамадам

من پیرو محمد (ص) و آل محمدم

Бўбкри пешвои тариқ шариъат аст

بوبکر پیشوای طریق شریعت است

Ман дар тариқ ӯем ва ҳам ӯст муршидам

من در طریق اویم و هم اوست مرشدم

Умр кунад шафоати ман пеши Мустафо

عمر کند شفاعت من پیش مصطفی

Дар нома гарчи ҳаст гуноҳон бе ҳадам

در نامه گرچه هست گناهان بی حدم

Науммат нагирам аз адаб эй соҳиби ду нур

نامت نگیرم از ادب ای صاحب دو نور

Хоки раҳи ту ба зи сафои забарҷадам

خاک ره تو به ز صفای زبرجدم

ё Муртазои алӣ вале шоҳ бо виқор

یا مرتضی علی ولی شاه با وقار

Ман ҳар чаҳ ҳастам аз ту агар нек агар бидам

من هر چه هستم از تو اگر نیک اگر بدم

Баъд аз алии эмоми мушаххаси ҳасан буд

بعد از علی امام مشخص حسن بود

Баъд аз ҳасани ҳусайн буд дар ҷаҳони илм

بعد از حسن حسین بود در جهان علم

Зини ҷаҳону зинати ъқбости обидин

زین جهان و زینت عقباست عابدین

Боқири эмом бар ҳақ ва ман хоки он дирам

باقر امام بر حق و من خاک آن درم

Гар оби лутфи ҷаъфар содиқ расад ба ман

گر آب لطف جعفر صادق رسد به من

Шояд ки аз ниҳоли садоқат самар хӯрам

شاید که از نهال صداقت ثمر خورم

Сбоб [ ва ] хориҷӣ шунаванд ин ва ғам хуранд

سباب [و] خارجی شنوند این و غم خورند

Мўсоӣ козимаст эмоми муқарарам

موسای کاظم است امام مقررم

Тақвои зи мо барои тақии ҳақ қабул кард

تقوی ز ما برای تقی حق قبول کرد

Бошад нақии эмоми замин ва замона ам

باشد نقی امام زمین و زمانه ام

Додам ризои худ ба ризои ту ё алӣ

دادم رضای خود به رضای تو یا علی

Мӯсо агар ризояти зи ман тоҷ бар серум

موسی اگر رضایت ز من تاج بر سرم

Ёрб ба ҳурмати ҳасани аскарӣ ки зуд

یارب به حرمت حسن عسکری که زود

Меҳдӣ кунад хурӯҷ шавад ёру ёварам

مهدی کند خروج شود یار و یاورم

Субҳӣ ки офтоби набувват тулӯъ кард

صبحی که آفتاب نبوت طلوع کرد

Ман дар ниҳоди байзаи ҳамин бонг ме задам

من در نهاد بیضه همین بانگ می زدم

Дорам ҳазор шукри съидо ки дар ҷаҳон

دارم هزار شکر سعیدا که در جهان

Дар мазҳаби Ҳанифау дайни Муҳамадам

در مذهب حنیفه و دین محمدم