Кӣ зи кӯии ту съидо нафасӣ мешуд давр

کی ز کوی تو سعیدا نفسی می شد دور

Гар хаёл ту намедод дилашро дастур

گر خیال تو نمی داد دلش را دستور

Гарчи дар сӯрати зоҳири зи ту даври афтодам

گرچه در صورت ظاهر ز تو دور افتادم

Нест манзури хаёлами биҷузи айёми ҳузур

نیست منظور خیالم بجز ایام حضور

Партави шуълаи дидор мунаввар дорад

پرتو شعلهٔ دیدار منور دارد

Кулбаамро мау хуршед чаҳ наздик ва чаҳ давр

کلبه ام را مه و خورشید چه نزدیک و چه دور

Сабр , мифтоҳ фараҷ гуфта расӯли арабӣ

صبر، مفتاح فرج گفته رسول عربی

Ба умед сухан ӯст ки гаштем сабур

به امید سخن اوست که گشتیم صبور

То ҷудо карда назарҳои рақибон аз ёр

تا جدا کرده نظرهای رقیبان از یار

Чашм захмӣаст ки афтода ба рӯем носувар

چشم زخمی است که افتاده به رویم ناصور

Дар ҳаловат чу асал гашта каломам ки фироқ

در حلاوت چو عسل گشته کلامم که فراق

Бскаҳ бар шани дилам неш зада чун занбӯр

بسکه بر شان دلم نیش زده چون زنبور

Матлаб аз сайри ҷинон дидан ҳмъсрон аст

مطلب از سیر جنان دیدن همعصران است

Варна биллоҳ ки хоҳиш набӯд ҳури қусӯр

ورنه بالله که خواهش نبود حور قصور

Маснавӣ то ба ҷаҳони шарҳи ҷудоиро кард

مثنوی تا به جهان شرح جدایی را کرد

Гашт дар олами танҳои мо неи машҳур

گشت در عالم تنهایی ما نی مشهور

Мунтазир бош магари Юсуфӣ аз ғайб расад

منتظر باش مگر یوسفی از غیب رسد

Ки кунад кулбаи аҳзони ту байти алмъмўр

که کند کلبهٔ احزان تو بیت المعمور

Дӯш дар кӯии харобот гузорам афтод

دوش در کوی خرابات گذارم افتاد

Мутрибии соғар май дар каф ва мезад танбур

مطربی ساغر می در کف و می زد تنبور

Маънии мисраи сонӣ ба тараннум ме гуфт

معنی مصرع ثانی به ترنم می گفت

Вой бар ҳол касе кови з ту бошад маҳҷӯр

وای بر حال کسی کاو ز تو باشد مهجور

Шоми шаҳри рамазонами шаб ҳиҷрон гашта

شام شهر رمضانم شب هجران گشته

Май баради рашки зи шоми ту марои вақти сҳўр

می برد رشک ز شام تو مرا وقت سحور

Дида аз дидаи ман сайли равонӣ зон рӯ

دیده از دیدهٔ من سیل روانی زان رو

Чархи афканд дар ин гӯша ба имдоди бҳўр

چرخ افکند در این گوشه به امداد بحور

Вақт меҳраст худоёи зи саҳоби карамат

وقت مهر است خدایا ز سحاب کرمت

Чанд дар абри ҷудоӣ буд ин хури мастур

چند در ابر جدایی بود این خور مستور

Рӯзи ҳиҷрони марои ҳам шаб васлӣ бифирист

روز هجران مرا هم شب وصلی بفرست

Ки ба ин рӯз шавам чун шаби ялдои машҳур

که به این روز شوم چون شب یلدا مشهور

Ба хаёл ту насозам чаҳ кунам масъала ро

به خیال تو نسازم چه کنم مسأله را

Об чун нест з хокаст таҳорат ба зарур

آب چون نیست ز خاک است طهارت به ضرور

Турфа сахтаст ба матлӯб расӣдан дар ҳиҷр

طرفه سخت است به مطلوب رسیدن در هجر

Ин камонро накашидааст касе бо зару зӯр

این کمان را نکشیده است کسی با زر و زور

Бе ту дарди дидаи ман даҳри чунон танг [ фазост ]

بی تو درد دیدهٔ من دهر چنان تنگ [فضاست]

Ки барам рашк чу ояд ба назари дидаи мӯр

که برم رشک چو آید به نظر دیدهٔ مور

Хори саҳрои фанои соили доман гир аст

خار صحرای فنا سائل دامن گیر است

Пӯст бар дӯш дар ин роҳ ба аз курки смўр

پوست بر دوش در این راه به از کرک سمور

зи иттиҳодами суханӣ чанд баён ме кардам

ز اتحادم سخنی چند بیان می کردم

Лек тарсам ки ба дорам накунӣ чун Мансур

لیک ترسم که به دارم نکنی چون منصور

Зикри маҳҷӯри биҷуз васл набошад чизе

ذکر مهجور بجز وصل نباشد چیزی

Ғайр месар назанад ҳарф дигар аз махмур

غیر می سر نزند حرف دگر از مخمور

Май баради ёди ту аз ҳуш , хаёлат аз хеш

می برد یاد تو از هوش، خیالت از خویش

Рафт биҷои суханигар зи съидои маъзӯр

رفت بیجا سخنی گر ز سعیدا معذور