Қуръон чу ба ҳарф омад ва махлуқ шуд инсон

قرآن چو به حرف آمد و مخلوق شد انسان

Он сӯра рҳмн шуд ва ин сӯрати раҳмон

آن سورهٔ رحمن شد و این صورت رحمان

Дар олами эҷод ба авсофи ҳақиқат

در عالم ایجاد به اوصاف حقیقت

Мавсуф нигарадед биҷузи ҳазрати инсон

موصوف نگردید بجز حضرت انسان

Чашмам ба Рахши шефтау дил ба хами зулф

چشمم به رخش شیفته و دل به خم زلف

Бедори парии байнам ва дар хоби парешон

بیدار پری بینم و در خواب پریشان

Зулфи туу рухсори ту маъдӯм шуморанд

زلف تو و رخسار تو معدوم شمارند

Ғайр аз дили ошуфтау ҷузи дидаи ҳайрон

غیر از دل آشفته و جز دیدهٔ حیران

Дар чорсўии ҳасан чу бозор шавад гарм

در چارسوی حسن چو بازار شود گرم

Нуқсони ҳама суд ояду савдои ҳамаи товон

نقصان همه سود آید و سودا همه تاوان

Ҷое ки кунад ишқи харидӣу фурӯшӣ

جایی که کند عشق خریدی و فروشی

Сад ҷон ба нигоҳӣ нахирад чашми адодон

صد جان به نگاهی نخرد چشم ادادان

Ҳар каси дил ва дайн кард баҳо мехӯрд охир

هر کس دل و دین کرد بها می خورد آخر

Афсӯси зи нокарда ва аз карда пушаймон

افسوس ز ناکرده و از کرده پشیمان

Аз аввалу охири ҳамаро сайр намудем

از اول و آخر همه را سیر نمودیم

Ҳақ буд агар инс намуданд ва агар ҷон

حق بود اگر انس نمودند و اگر جان

Мо ҷумлаи худоӣам ки дар даҳр намудем

ما جمله خداییم که در دهر نمودیم

Ҳар қатра ки бинии з муҳӣтасту зи Аммон

هر قطره که بینی ز محیط است و ز عمان

Аз маърифати хеш чаҳ гӯйем ки мастем

از معرفت خویش چه گوییم که مستیم

Неи ориф ва маърӯф шиносем ва на ирфон

نی عارف و معروف شناسیم و نه عرفان

Ҳам дилбари мо бояд ва ҳам дилбарии хеш

هم دلبر ما باید و هم دلبری خویش

Осон нишморем гирифтории хубон

آسان نشماریم گرفتاری خوبان

Дардисари эшон зи ту доне ки зиёд аст

دردسر ایشان ز تو دانی که زیاد است

эй хаста агар роҳи барии ҳоли табибон

ای خسته اگر راه بری حال طبیبان

Аз мо чаҳ тамаъи чархи фалакро ки хароҷӣ

از ما چه طمع چرخ فلک را که خراجی

Ҳаргиз талабидааст кас аз хонаи вайрон ?

هرگز طلبیده است کس از خانهٔ ویران؟

Дар кӯчаи он зулф мунодӣаст з ҳар сӯ

در کوچهٔ آن زلف منادی است ز هر سو

Гуед ба ислом ки як куфр ва сад имон

گویید به اسلام که یک کفر و صد ایمان

По бар сари афтода душман нагузорем

پا بر سر افتادهٔ دشمن نگذاریم

Сарсабз насозем биҷузи хори муғелон

سرسبز نسازیم بجز خار مغیلان

Дар мазраъи дунёи нншоними ниҳолӣ

در مزرع دنیا ننشانیم نهالی

Аз толеъи мо гарчи шавад сарви хиромон

از طالع ما گرچه شود سرو خرامان

эй толиб дунё бираву фикр дигар кун

ای طالب دنیا برو و فکر دگر کن

То чанд дар ин фикр нашуд ин ва чаҳ шуд он

تا چند در این فکر نشد این و چه شد آن

Резади зи шафақи хӯни дами субҳи замона

ریزد ز شفق خون دم صبح زمانه

Нокардаи буруни меҳри сар аз чоки гиребон

ناکرده برون مهر سر از چاک گریبان

Дар ҳар дил ва ҳар беша ва ҳар шаҳр ки рафтем

در هر دل و هر بیشه و هر شهر که رفتیم

Дидем ки ғам дар пай ва шодӣаст гурезон

دیدیم که غم در پی و شادی است گریزان

Мо ҳам зи саф пеш кашидем Аннан ро

ما هم ز صف پیش کشیدیم عنان را

Нанг омад аз ин беҷигар бесару сомон

ننگ آمد از این بی جگر بی سر و سامان

Умрӣаст ки бо ғами сар ва кораст дар ин даҳр

عمری است که با غم سر و کار است در این دهر

ӯ соҳиб амр омад ва мо бандаи фармон

او صاحب امر آمد و ما بندهٔ فرمان

Гар ҳукм кунад аз ҷигар хеш барорем

گر حکم کند از جگر خویش برآریم

Шурӣ ки ба гардиш нарасад муваҷҷаҳи тӯфон

شوری که به گردش نرسد موجهٔ طوفان

Аз пӯсти буруни ои съидо ки замона

از پوست برون آی سعیدا که زمانه

Аз рӯй гумон май фишурди панҷаи марҷон

از روی گمان می فشرد پنجهٔ مرجان