зи мо касе ки ниҳон карда рӯй хеши намояд

ز ما کسی که نهان کرده روی خویش نماید

Ҳар он ки баста дар , аз лутфи хеши бозгшоид

هر آن که بسته در، از لطف خویش بازگشاید

Дилами зи одаму олами чунон гирифта димоғ аст

دلم ز آدم و عالم چنان گرفته دماغ است

Ки боз ғунча шавад гул чу дар хаёли даройад

که باز غنچه شود گل چو در خیال درآید

Яқини зи панҷаи хуршеди даст ӯ болост

یقین ز پنجهٔ خورشید دست او بالاست

Ки бо адои камар ӯ бибандад ва бигушоед

که با ادا کمر او ببندد و بگشاید

зи дузди боғ ба булбул хабар нагашта вагар не

ز دزد باغ به بلبل خبر نگشته و گر نی

Ба ҷазбаи накҳати гулро зи даст бод рибоед

به جذبه نکهت گل را ز دست باد رباید

Ҳар ончӣ рӯй намояд ба мо зи роҳи ту хуб аст

هر آنچه روی نماید به ما ز راه تو خوب است

Вале рафиқи мунофиқи худо ба мо нанамояд

ولی رفیق منافق خدا به ما ننماید

Ҳар он ки ӯ напасандад зи бухл кӯр шавад гӯ

هر آن که او نپسندد ز بخل کور شود گو

з дидани рухи хубон ки нур дида фазояд

ز دیدن رخ خوبان که نور دیده فزاید

Ба тўФи хонаи хумори тўтёгўён

به طوف خانهٔ خمار توتیاگویان

Агар ба дидаи кашами хоки роҳ май шояд

اگر به دیده کشم خاک راه می شاید

зи ҳалқаҳои хами зулф зоҳираст рух ӯ

ز حلقه های خم زلف ظاهر است رخ او

Ба даври ишқ съидо бигӯ дигар ки чаҳ бояд

به دور عشق سعیدا بگو دگر که چه باید